Kelimelerin ruhun süzgecinden geçip birer kor ateşe dönüştüğü o mukaddes eşikte, Alayına Şiir olarak yeni bir devrin kapılarını aralıyoruz. Bizim soframızda her yaşın tecrübesi, her kuşağın taze soluğu birer ziynet gibi yan yana oturur. Genç kuşakların dizginlenemez coşkusu ile önceki kuşakların derya misali birikimi, bu dergâhta aynı aşkın potasında erir. Özgünlükle Kurulan Bir Gönül Sofrası Biz, taklitlerin gölgesinde serinleyenlerin değil, güneşin altında kendi gölgesini yaratan özgün kalemlerin yurduyuz. Bu kapıdan içeriye sadece kendi iç sesini, kendi sancısını ve kendi hakikatini taşıyanlar buyur edilir. Bizim ilkemiz; yapay çiçeklerle bezeli sahte bahçeler kurmak değil, kokusunu kendi toprağından, kendi özünden alan sahici ruhlarla bir arada yürümektir. Duygu ve İçtenlik: Kelamımız, sadece dilde değil, kalbin en derin hücresinde yankılanan bir samimiyetle mühürlenmiştir. Gerçek Bir Şiir Pınarı: Sitemiz, edebiyatın susuzluğunu dindiren berrak bir pınar, ruhun terbiyeden geçtiği bir şiir dergâhıdır. Seçkin Bir Topluluk: Şiirden ve edebiyattan yoksun olanların, kelimenin haysiyetini taşımayanların bu sofrada yeri yoktur. Biz, niteliğin nicelikten üstün olduğu o asil yalnızlığın kalabalığıyız. Bereketle Çoğalan Şiir Safı Henüz on beşinci günün şafağında, bu gönül pınarının etrafında kenetlenenlerin sayısı altmışı buldu. Bu kuru bir kalabalık değil; her biri birer meşale taşıyan altmış ayrı dünya, altmış ayrı özgün sestir. Kısa sürede bu kadar çok samimi yüreğin aynı sofrada buluşması, doğru yolda olduğumuzun ve şiirin o kadim çağrısının hala ne kadar diri olduğunun en büyük nişanesidir. Meşalemizin Ateşi, Yüreğimizin Kanıdır Elimizde tuttuğumuz divitin ucu, mürekkebini hokka yerine doğrudan yüreğimizin atışından alır. Karanlığı delip geçen meşalemizin ateşi, geleneğin kadim ışığı ile geleceğin parıltısını birbirine bağlayan sönmez bir köprüdür. Bizler, "yapay çiçek kokmaz" diyenlerin safındayız. Bu yüzden; kağıttan değil, kordan yapılmış mısralarla, ruhuyla konuşanlarla, nefesi edebiyat olanlarla birlikte "Alayına Şiir" diyoruz. Burada söz, emanettir; burada şiir, en samimi ibadettir. "Dili divit, gönlü mürekkep eyleyenlerin buluştuğu bu dergâhta; sahteliğe yer yok, sadece hakikatin yankısı var."

1. Bir yerden başlamalı, siyahı önce griye sonra da beyaza açmalı. Düşerken bile manzaranın tadını çıkarmalı. En başta bahanelerden kurtulmalı, Nedenlerin bir önemi olmamalı. İçine nefes üflenmiş bu çamuru yaşatmalı, yaşatmalı. 2. Sırasız devrik cümlelerimle çözememiştim çoğu yaşanmışlığı. Zamanında harcamak için biriktirmez mi insan? Ben biriktirdim ama hiç harcayamadım, Harcayabileceğimi de zannetmiyorum. Olsun, bunu başaranları izlemek de güzel. Duygularımın önünde duramıyorum, oysa dalgakıranlar inşa etmiştim önlerine. Taşıp duruyor, hem kendimi, hem de başkalarını zor durumlara düşürüyorum. O masum çocuk ne zaman öldü, onu düşünüyorum. Hatırlamam gerekiyordu. 3. Ucundan sımsıkı tuttuğum dalın çatırdadığını duyuyorum. Çok tırmandım kendi içimde, ama vaktinde inmeliydim işte. Egomu yonta yonta, talaş parçacıklarına çevirmeli, Sonrasında da etrafı süpürmeliydim onlarla. Neticesinde korkuyorum. Hiç ayrılamamaktan bu kokuşmuş dünyadan. Hep aynı şeyleri yaşamaktan, yaşatmaktan. 4. Öylesine davranışın böylesine sonucu işte. Hayat bana gülerken ben ciddiydim, Ben gülerken hayat ciddiydi. Hiçbir zaman anlaşamayacağımız belliydi, belliydi. C.B.