Sessiz sakin bir gece kahvemi içerken adımın harfleri birbirine girdi. Vallahi hiçbir şey yapmadım, sadece şiir okuyordum. Ama harfler öyle düşünmemiş olacak ki, içlerinden biri ötekine laf attı. İşte olanlar bundan sonra oldu. M sinirlendi, E’ye dönüp, “Sen salaksın!” diye bağırdı. E şok oldu, “Asıl sen salaksın!” diye cevap verdi. H çığlık atarak kaçtı, hâlâ geri dönmedi P alnına elini koyup iç çekti: “Bu işin sonu kötü...” A, ortamın kaosunu fırsat bilip, “Ben ilk harfim, ben liderim!” diye hava attı R elinde bir sopayla, “ E’ye girişti sinirim tepemde hepinizi döverim!” diye söylendi. E masadan aşağı yuvarlandı. Bir kavga dövüş alt alta üst üste. Bildiğiniz gibi değil. Fena koptu benim evde hengame. Komşular kapıyı çaldı. “Evde kavga mı var?” diye sordular. “Yok, yok,” dedim, “harflerim birbirine girdi.” Vah vahhh… Kafayı yemiş bu edasıyla uzun uzun yüzüme baktılar. Sessizce kapıyı kapatıp gittiler. Bir anda kaldım isimsiz. Kendimi QR koduyla tanıtmayı düşündüm. “Beni okutun, kim olduğumu öğrenelim” falan diyecektim ama vazgeçtim. Bunun yerine kendime yeni bir isim bulmaya karar verdim. Harfleri topladım mutfağa. Dedim ismim nereye gitti. Güldüler. İsmim çok eskiymiş. Sana yeni bir isim bulalım dediler. Modern bir isim olsunmuş çağa ayak uydurmam gerekiyormuş. Ayşe, Fatma çok demodeymiş falan filan. Bir ton da fırça yedim. Hazreti Harflerden Biri “Klavyesu olsun” dedi. Beğenilmedi Öteki, “Dijitay yakışır sana.” Hipodromda at adı dedi sessiz harfler Bir başkası, “Ekrannur nasıl?” Sesli harfler şiddetle reddetti Hatta biri fısıldadı: “İnstagül?” Karar veremediler… Hala isimsizim…. Bunları duyunca içimden “Eyvah!” dedim. Adım mı olacak, internet şifrem mi belli değil! En sonunda yalvar yakar harfleri zar zor barıştırdım. “Bakın,” dedim, “siz birbirinizi sevseniz de sevmeseniz de ben bir isim taşımak zorundayım. Hadi, toplanın, ismimi geri verin!” O kadar çok yalvardım ki bir ara hüngür hüngür ağladım bile. Acıdılar halime. Tamam dediler. İsmimi seviyorum yaa! Bir kere anlamı çok güzel ‘’Ay Parçası’’demek. Baktım kahvemde buz gibi olmuş. İçemedim. Yatayım bari dedim. Huzur içinde uyudum. Sabah kalktım, mutfağa gittim. Oda ne! Bütün tezgah kahve içinde! Birileri dökmüş ama kimse ortada yok. Şüpheli belli, uyumamı fırsat bilip harfler yine birbirine girmiş. Koştum aynaya baktım, ismim yerinde… Ama soyadım yok! Nasıl sinirlendim anlatamam. Kaptım oklavayı elime harfleri dizdim karşıma. Bir hışım sordum. Soyadıma ne yaptınız? Zorla barıştırdığım harfler kahkahayla güldüler bana “Ne bakıyorsun? Bu sefer de soyadını kaybettin!” diye utanmadan da alay ettiler Kapıyı çaldım, komşuya sordum. “Bizde yok, ama duyduk,” dediler, “Dün gece harfler toplanmış, evden taşınmaya karar vermişler.” Nasıl yani?! Harflerimi kaybettim mi? Soyadımdan oldum mu şimdi? QR kodu olmayı yine düşündüm, ama kahve döken harfler beni barkod yaparsa fiş gibi olurum deyip vazgeçtim. Tam pes etmek üzereydim ki, buzdolabının üstünde bir not buldum: “Çok sıkıldık bu soyaddan, biraz özgür kalacağız. Arama bizi. Belki döneriz.” Altında imza: M, E, H, P, A, R, E Özgür mü?! E, ben de soyadımdan özgür kaldım o zaman! Kendime yenisini mi bulsam? Mehpare Göçebe? Mehpare Kayıp? Mehpare Soyadsız? Yok yok... En iyisi beklemek. Belki harfler sıkılır da geri döner. Dönmezlerse? E artık, kimlik çıkarırken memura ne dersem o! YENİ MODA OLSUN DİYE UYDURULAN, ÇOCUKLARA İSİM OLARAK KONULAN, ANLAMSIZ, ABİDİK KUBİDİK İSİMLERE İTHAFEN YAZILMIŞTIR.

Feride & Pantolonu İlk kez zemheriden sonra Bu sabah güneşi gördüm. Salaş bir otel odasının Sararmış perdeleri arasından Ilık bir duşun altında Geçmişin hoyrat elleri ile Bıraktığı kirleri temizliyordum. Çıplak ama yorgun ve umutlu bedenimle Kaç günaha şahitlik etmiş Yatağımın kenarına iliştim, Boylu boyuna uzanmış Bana gülümsüyordu Erkeksi hatları ile Benim Hiç böyle bir sevgilim olmamıştıki. Önünde diz çöktüm Hiç kıpırdamadı ses vermiyordu Kontes edası ile Parmak uçlarıma basarak yaklaştım ellerimle okşadım İçimi tarifsiz bir duygu kaplamıştı Gözlerim parladı yüreğim ilk kez Evet ilk kez bu kadar heyecanlı atıyordu. Sırt üstü uzandım Kendime doğru çektim usul, usul Dayanılmaz bir duyguydu Parmak uçlarımdan Belime kadar Demircinin çeliğe su vermek için Ateşi körükleyip şekil vermesi gibi Sımsıcak sarmıştı beni. Ben onu değil O beni içine alıyordu yavaş, yavaş Artık daha özgürdü sanki içimdeki ben. Şimdi penceremden Bacalı şehvet kokan arsız şehre baktım Sarma tütünümden bir sigara yaktım Bir ihanet değildi bu size Yıllarca arkadaş olduğum Yaşadıklarımın tek şahidi şalvarıma Ve eteğime, Nasılda benim bedenimi ağlayarak terk etmiştiniz her gece Her gecenin sabahında Size yama yapardım Sanki Ben değildim sizdiniz tecavüze uğrayan Sizi hiçbir zaman terk etmeyeceğim Anlayın beni Benim ilk defa pantolonum olmuştu Affedin beni ne olur… ..... Arkadaşlar Feride anlattı ben ağladım Ben yazdım anlatırken o ağladı utandım yüzüne bakamadım utanma yaz dedi 13 yaşında babası yaşında yüzünü görmediği bir adam ile üc otuz paraya evlendirilen ve her gün cinsel tacize maruz kalan mor çatılı bir kadınım ben dedi. Anadolu'nun ücra köşesinden gelip metropoldeki savaştan galip çıkan onurlu bir savaşçı Arsız da değildi cesaretliydi konuşurken "KADINDI" bizden, kırk yaşından sonra benliğini kimliğini bulan Feride’nin hikayesi... izin verirse kendisi devamını yazacağım -------------------------------- Feridenin bir kadının ilk kez pantolonla buluşmasını anlattım Çamalan şiiri

Biliyor musun? Değişmeyen sadece benim! Afili söylemler duyarken kulaklarım Fiillerin kahpe görselliğinde Aldanışın yıkımınadır buhranım… Sussam kırılır cümleler bilirim! Bulutlar doluşur şiirlerime Bir baykuşun ağıtı gibi Mavi kesilir gece süzülemem… Kabuğunu kırmaya çalışan Yavrunun mücadelesini düşün? Doğmak isterken sana Yılanın iştahı bekliyormuş başımda… Biliyor muyum? Ejderhanın saklandığı ini Ben değildim seni oraya atan Sendin onun alevini kendine vatan kılan Desem ki tüm bunlar yalan! Üzülür gerçeklerim Gerçeğine ağlar… Burkulan kalbimin yırtığısın Ritim tutmaz musikisi artık Görüneni anlat bana Görünmeyenden uzaktayım nasıl olsa… Bilinmiyor! Kim kimde saklı, Acıtıyor aldanışlar Kaç kez vurulacak bu sine, Kim ya da kiminle? İnanmanın maliyetini Yine ben öderim Ödemişim, çok çok kere…

saat sabahın üçü penceremden yıldızları seyrediyorum sokaktan bir ayyaş geçiyor dilinde gurbet şarkıları ve arkasından aylak bir köpek polisler devriye geziyor şehre hüküm sürmüş yalnızlığı yırtarak seni düşünüyorum ellerine dokunuyorum gözlerini yeniden keşfediyorum fizik kurallarını altüst ederek sonra semanın gece bekçileri yıldızlar birer birer sönüyorlar ezan sesleri yükseliyor göklere ve güneş bütün ihtişamıyla ben geldim diyor ben yine seni düşünüyorum güneşin kızını

Karanlığın sesini duyuyor musun Sessizliğin üstünde bir şedde İki kere susuyoruz artık "Susmalara iki kere şiir oku" Sen şiirden başka ne bilirsin Ben seni şiir gibi içmekten başka İlerleyebildim mi sonun olmaya Üçüncü şiiri de oku "ölüm koksun ölümsüzlüğüne" İki savaş Bir deprem görmüşlüğümüzle Üç kere ölen bedenimizdeki aşkla Yine yeniden Sevgi renginde biz dökülsün karaya Siyah ahımı tut gece rengi ellerinle "eyyy gece" Ahım da 'boşluğuna' tutulsun .Kuz'gun,

Semânın geniş ufkunda bir kuş geçer sessizce. Ağır bir rüzgâr kanadında, yüreğinde görünmez bir hürriyet... Arzın gürültüsü altında nice gönül zincir taşırken, kuş yalnız göğe bakar. Kederini semâya yazar. Özgürlük dediğin, uzak diyarlara gitmesi değildir kuşun. Ruhunun, kendi göğünde kanat çırpışıdır.

Düz çizgiler çizemez herkes. Eğri büğrüdür, bazılarının kalem izleri. incecik patikalar olușturur șiirleri dik yamaçlarda. Yürüyen, yorulsun istediklerinden Hele bi git! öykülerinde, köy yolları gelir gözünün önüne hemen. Tozu, genzi yakan. Masalları güldürür ama! Uydurma olduklarından. Lakin ates olmayan yerden de duman çıkmaz. Kimileri böyledir işte Görsen anlaşılmaz, duysan inanılmaz. Tanımak için, oturmak gerektir sofralarına, kınamadan. Çünkü onlar; sonbaharı kaşıklayıp, zemheriye banarlar ekmeklerini. Çağla çiçekleri doludururken kadehlerine, yaz yağmuru sızar hüzünlü gözlerinden...

hey yavrum heyyy meme görünce nasıl da koşa koşa geldiniz ayıptır günahtır et'meme'lisiniz eyle'meme'lisiniz elle'meme'lisiniz her gördüğünüz memeyi meme zannet'meme'lisiniz yahu hani şambrel bir yerinden şişer de meme yapar ya hah işte bu meme o meme kimlerle muhatabız arkadaş yuh yani cık cık cık bakın şimdi canlarım hani böyle daralır daralır daralır daralırsınız da sıkar sıkar sıkarsınız ya bi'tarafınızı sonra da şişer şişer şişer ya bir yeriniz hani ardından yeterrrr ülennn diye diye patlarsınız ya hani içten içe o hesap işte sıkmayın yani kendinizi meme yapar memeli memeli gezersiniz siz de kuş kadar hafiflemelisiniz ki meme/lenmeyesiniz ama çok da gevşe'meme'lisiniz sonra da karşıma dikilip demedin de'meme'lisiniz bir de şey var insan seviyorsa git'meme'li gitmediyse de seni seviyorum be adam demeden öl'meme'li gerisi sizi ırgalamaz özeldir mahremdir bil'meme'lisiniz .. not: bu da şiir mi diye gül'meme'lisiniz şiir değildir kendisi yav kimseye gül memeli demedim ki ben gül'meme'lisiniz dedim pes yani ..

Uyandırdım kör yüreğimi Cehennem yangınlarından çıkardım. Kim anlar ki özlemin çığ Kim anlar ki , Mavi yangınlarımı. çiçeklenirim şiirlerle.. Gün olur rüzgar bir türkü olur. Eser sevda saçlarımın telinde. Yıldızlar dökülür avuçlarıma. Sağım güneş, Solum güneş olur.. Gün olur, Dağınık şiirlerle toplarım hatıralarımı. Gezerken kah düşlerin çıkmazında, Kah denizlerin dehlizlerinde. Gün olur yazarım bizi. Yazarım ben yine.. Hiç dağlara küs gezer mi ceylan. Kuruyan dudaklar nefeslenir , bir damla suyla. // İki taş arasında çiçek açar şiir// Bir türkü der, turnalara tutun da gel, Çiçeklenirim şiirlerle Her gün her gece.. Esinti G

bir yaz gecesinin ruh haliyle salınıyor salkım söğüt güneş sıcaklığı esiyor dallarında yedi öykünün içinden geçen keder dağılıyor karanlığın içinde ayak sesleri çoktan dinmiş gidenin bi çiçekler anladı bunu yalnızlıktır şifası ıssız kalan gönüllerin yumsan da gözlerini içinde gülüşen tüm renkleri gördüm ben b.