Alayına Şiir

@beyhude 5 gün

On Dördüncü Şafak

Menzili meçhul bir sokağa…

Menzili meçhul bir sokağa sırtımda kederinle biçilmiş hırka içinde seni taşıyorum Dokundukça kanayan kanadıkça kutsallaşan erişilmez uçurum çiçeği gibi daha da mahrem daha da dokunulmaz kılıyorum seni Kurumuş nehir yataklarında çatlamış toprak sükûtu artık çocuk düşlerine beşiklik etmiyor bu uğultu Suları çekilmiş hayatın tortusunda yitik bilyeler yarım kalmış gülüşler gömülü Semadan süzülen yıldız tozları kirlenmiş avuçların arasından sızıp birer birer söndü Ben hâlâ sadakatle yaslıyorum şakağımı bir taşın dilsizliğine bir kapının küflü eşiğine Bundandır saçlarımın buram buram vatan ve toprak kokusu Adın zihnime cemre gibi düşüverdiği an üzerime çullanıyor gölgelerden örülmüş devasa orman Sevdaya doğru attığım her ürkek adımda kadim bir lanetin mührü sökülüyor uykusundan Zamanın tam ortasından Hep ayrılığı fırlatan bin ok geriliyor yüreğime Demir pençeli kuş göğsümün kafesinde parçalıyor sükûnetin perdesini Bakışlarımdaki ataların taş kesilmiş mağrur kederiyle Sana kısık gözlerimle Kırışan alın çizgilerimin arasından bakıyorum şimdi Sessizliğimle dizginleyemediğim bir öfke bu biraz sığındığım liman biraz da beni yakan yangın On dört köyü küle çevirdim on dört deli rüzgârla on dört uykusuz gecenin kör karanlığında On dört duasız ağız on dört sabır taşını çatlattı on dört alevin rahminde ateşimle ilahi bir hınçla yandım bakışınla bin yıllık bir destan uyanırdı hikâyende binlerce dilsiz çığlık on dördüncü sabahın şafağında Kırmızı ejderi uykusundan uyandırdım Mührü bastım kıyameti göğsüme buyur ettim Gündüzü çorak bozkıra gecesi kor bir cehenneme taşan bir ömürdü bizimkisi sınırları hüzünle çizilmiş tapusu acıyla mühürlü Adımladığın karanlık vadileri avuç içim gibi bilirim derin boşluklarında seni aradım hep her köşe başında biraz daha yitildim her rüzgârda biraz daha kendimden vazgeçtim Daha da kaybolmuş haldeyken yaktım şiirlerdeki seni sen içindeki beni _beyhude