@Çağdaş Durmaz

I. Bir sabah, kıyıya vurdu dalga Köpüklerinde saklıydı ism-i âzamın nefesi Kum, denizi karşıladı göğsünde Ben hep senin içindeydim ! Dedi sessizce Deniz sustu Fırtına kırbaç gibi iniyorken sırtına ... II. Dışımda ne varsa içimdedir! Diye haykırdı umman, çırpındıkça Kıyıya savurduğu her taş, her yosun, Kendi derinliğinden kopmuş bir parçaydı Kumsal, denizin aynasıydı sadece Gözle görülmeyen, Saklı olanın yüzüydü ... III. Fırtına dindiğinde Sular çekildi usulca geriye Kumsalda kaldı denizin emanetleri Denizin kabuğu, midyesi Ve dibinde unuttuğu gözyaşları Kumsal, denizin açılmış sandığıydı. Sahil dedi insan, Sahip dedi hakikat ... IV. Ey âşık! Sen de denizsin Kumsala varmak isteyen Fırtınan varsa eğer Korkma! O sancı, vuslatın kapısını döver İçinde biriken ne varsa Sevdan, yaraların, Dışa vurur kaderin kumsalına ... V. Kum sensin! Deniz de sen! Fırtına da Ayrı sanırsan Kaybolursun aşkın teninde Kavuşmak dediğin Kendine dönmektir aslında Dibe vurup Saklı olanı bulmaktır! VI. Şimdi sor kendine Dibimde ne saklı ? İçine dön ki bulasın Kendini Çünkü her vuslat Bir iç yolculuğun sonu Her fırtına Hakikate açılan kapıdır ... VII. Deniz kumla kavuştuğunda Sükût olur geriye kalan Çünkü Dış diye bir şey yoktur Sadece iç ’in Sonsuz genişliği vardır Vuslatta ! Çağdaş DURMAZ