@ömeryücekaya

ben Abbas… Janti Abbas… bu 302 Mercedes Benz’in bıçkın muavini uykuyu unutmuş bezgin seyyah üstü başı tütün kolonyası kokan saçları briyantinli zarif serseri ben bu kıvrımlı yolların demirbaşıyım bu virajları bu yokuşları avucumun içi gibi bilir hangi yolcunun hangi yolda olduğunu bakışından tanırım yani hanım abla sen şimdi iki kişilik koltuğun parasını peşin verip -gel şöyle yanıma otur Abbas diye beni çağırıyorsun ya… ikide bir -yalnız mısın diye sorup kınalı keklik kıvraklığında seke seke bana yürüyorsun ya… biz kaçın kurduyuz be abla leb demeden leblebiyi anlarız icabında bu evim bildiğim otobüsü ve mola istasyonlarında takıldığım birkaç arkadaşı saymazsan bu dünyanın hınca hınç kalabalığında iliğimden tut kemiğime dek yalnızım ben yalnızım yalnız olmasını da sende fena güzelsin be abla hatta bir içim susun ki ben de su gibi berrak olan harbi kadınları severim güzel seven güzel rakı içen küfredince dibine kadar küfredip ağlayınca gözlerinden çığ düşen kadınları… sen yine de hanım abla dudaklarının kıyısına nakşettiğin müstehzi gülüşünle üstüne basa basa aşk deme bana aşk için bilsen ne gemiler yaktım bilsen kaç aşktan sağ çıktım o aşklar ki bıçak yarası o aşklar ki yüz karası o aşklar ki Allah’ın belası es deme bana esersem fırtına olurum saçlarında ayıptır söylemesi öpersem yasak elmayı ısırır gibi öperim tenin incinir çorak dudaklarımda ben Abbas… Janti Abbas… kınsızdır benim sevmelerim çifte su verilmiş kılıç gibi keskindir hangi cenneti vaat etsem cehennem olur sana hangi baharı müjdelesem buz keser yüreğin abla yıllarrr yıllarrr önce… baba yadigarı bir silahı çaputlara sarıp toprağa gömer gibi içimde bir yerlere gömdüm aşkı kimseler bulmasın diye sildim bütün izlerini bul deme be ablam bulamam ben bile unuttum yerini