@ömeryücekaya

ı orada… taş evlerin birbiri ile kucaklaştığı o şehirde hançer bakışlı adamlar gezerdi karanlık çökünce kapılar içten sürgülenir kundağa sarılmış karaşın süt bebeleri rakı kokusu esrar dumanı ve mavzer şakırtısı ile uyurdu nevruz kadar kutsaldı kadınları ki hepsi Anadolu gibi merhametli hepsi bire kırk veren buğday başağı gibi doğurgan ve bereketli kızları… kızları ceren boylu kızları günışığı kızları çöl güzeli… ıı orada… “gecesi gerdanlık, gündüzü mezarlık” olan o şehirde hiç kimse görmese de ben şahidim ışığını hep onun üstüne serperdi ay dede geceleri yıldızlar hep ona gülümserdi o masalsı düğünlerin en ekabir misafiriydi Dalal’de bir ona verilirdi pullu mendil bir çıkardı meydana hey yavrum hey… tekmil hatunun hasedinden beti benzi solardı sabah olunca… topuklarında hal hal burnunda hızma bir çöl prensesi gibi çıkardı sokağa ölü toprağını üstünden atardı şehir yedi uyuyanlar gibi uykusundan uyanırdı miskin esnaf tefeciler büfeciler taksiciler aç gözlerle cama yapışırdı eski tüfek hovardalar ağarmış bıyıklarını bükerken yeni yetme çapkınlar dut yemiş bülbüle dönerdi ııı orada… çöl artığı o şehirde dudağımızda en d’elikanlısından bir ıslık kan ter içinde kalmış iki yılkı atı gibi soluk soluğa koşarken o gizemli ütopyanın içinde aşkı fısıldardık o şehrin dar sokaklarına öyle çatal yürek öyle g’özü karaydık Musa’sız yarardık Kızıldeniz’in kalbini Nuh’suz başlatırdık tufanı sizin ayağınızı sokmaya korktuğunuz sularda anadan üryan yüzerdik gök gürültüsüne diz çöktürürdü avazımız biz… ateşle barutun öpüştüğü o muhteşem patlamaydık.