@-boran-

burçların mı devrildi nereye savrulup gittin kim boğuyor seni bu hayırsız denizde ey ruhum! ey bendeki ’’ben’’ yarası yüzün solgun gözlerin göçmen yüreğin dertli bir hendek umudun vardı bir zamanlar uzaklara hançerlenmiş sevdadan mı yandın ihanetten mi yıkıldın bir kayıp mı sarstı bir hayal mi kırdı seni .... ey varlık ey sonsuzluğun gizemi ey darlığın her zerresinde saklı nefes! gözlerin yıldızlardan kalbin güneşten ey varlık ey ab-ı hayat incisi! ’’ sen olmasaydın bu tarumar kafeste hangi aşk tartar bu kederi hangi sevgi ölçer bu derbeder ederi hangi mübarek el yırtar bu mün’kir perdeleri ’’ gözyaşlarım sel olsa yıkar mı günahlarımı gözyaşlarım ateş olsa yakar mı günahlarımı M sen olmasaydın bu yıpranmış tekkelerin ocağında kim yakardı nevruz gibi bakışlarını kokun geliyor hala her bir köşeden hangi çiçeğe baksam bir hüzünlü nağme hangi dağa baksam sen bakıyorsun en derinden kirlenmiş vahalarda yalnızlık hüküm sürüyor hâlâ tutkunun toprağı uykuda olan yağmurları bekliyor hâlâ bulutlar da kirlendi ıssızlık bile zehirlendi sen olmasaydın gül kokar mıydı bu satır başları ey varlık ey gül yaratısı ey evrenin en nazenin sancısı ....