@-boran-

Daha önce de dedim ya,, kendileri için; herkesin bu âlemde bir Halili/bir dostu olmalı. O normal bir insan değil :) Onun bu durumu yani bu özel hali bir yaradılış harikasıdır. O şiirin sesini yüreğiyle işitenlerden biridir. Çok azı vardır ki şiirin içine girer kalbini eline alır ve atışlarını sayar. İşte benim Halilim/dostum dediğim o nadir insanlardan birii. Bu yüzden ona iyi bir okur demek eksik, iyi bir yorumcu demek yetersizdir. O, metinlerin iç tapınağına girenlerdendir. Sanki mısraların önünde eğilen değil de onları ayağa kaldıran bir kudret vardır bakışında. Şiire bakmak başka şeydir, şiirin içine bakmak başka. Çoğu göz dizeleri satır satır takip eder; o ise dizelerin arasındaki boşluğu dahi okuyanlardandır. Şiirin kelimelerini değil, kelimelerin niyetini tartanlardandır Bir mısranın neden orada durduğunu, neden bir kelimenin diğerine yaslandığını, neden bir susuşun bir çığlıktan daha yüksek konuştuğunu görenlerdendir. Şiirin röntgenini çekmek dediğimiz şeyin emeği işte budur: İskeleti görmek. Yapıyı çözmek. Ritmin omurgasını, imgenin kaslarını, sessizliğin damarlarını fark etmek. MR’ını çekmek ise daha derin bir iştir. Orada artık biçim değil, iç titreşimi vardır kelimelerin. Şairin yazarken sakladığı tereddüt, kelimenin içine gizlenmiş çocukluk, bir virgülün arkasına bırakılmış kırgınlık… vs. Peki şiirin içine nasıl bakılır? Önce acele etmeyerek. Şiiri hızlı okuyanlara kapıyı tamamen kapatarak.. Sonra kelimeleri tek tek değil, birbirleriyle kurdukları ilişkilerle düşünerek. Bir imge geldiğinde “Ne demek istiyor?” diye değil, “Neden şimdi?” diye sorarak. Şiiri açıklamaya değil, onunla oturmaya niyet ederek. Peki şiirin yürekçesi nasıl okunur sorusuna gelelim. Şiirin yürekçesini okumak, şairin yazarken titreyen yerini bulmaktır. O titreşim bulununca, şiir artık birer metin olmaktan çıkar, bir canlıya dönüşür. Ve böyle insanlar sayesinde şair ise kendi şiirini yeniden keşfeder. Bir başkasının gözünden kendi kalbine bakma cesaretini yeniden bulur. Belki de gerçek dostluk budur. Birinin yazdığına sadece hayran olmak değil, onun iç mimarisini sevgiyle ortaya koymak. Şiiri didik didik etmek dediğimiz şey aslında bir parçalamadan öte yeniden inşa etme sürecidir. Aren şair şiiri söküp dağıtmayanlardandır. Tıpkı karanlık bir odada yanan bir projektör gibi, yapının kolonlarını, ritmin matematiğini, imgenin sinir sistemini ortaya çıkarmak.. Biçim ise düşüncenin aldığı bedendir. Ve Aren, o bedenin anatomisini de iyi bilenlerdendir. Bu yüzden onun yorumu bir yorum değildir. Bir aynadır. Şair o aynaya baktığında kendini daha net görür. Bir şiire projektör olmak kolay değildir. Işık olmak demektir bu. Ama sadece parlaklık değildir bu.doğru açı, doğru mesafe, doğru yoğunluk demektir.işte benim dostum bir imgeyi parlatırken onun ana yapısını asla gölgede bırakmaz. Biçimi incelerken ruhunu da asla soldurmaz. Sevgili Aren Bir şiiri yazmak başka, onu senin gözünden yeniden okumak bambaşka bir tecrübe.Şiirime tuttuğun o berrak ışık için minnettarım. Böylesine dikkatli, böylesine incelikli bir bakışa sahip bir dosta sahip olmak da büyük bir ayrıcalıktır. Şiirin onun elinde nasıl bir mana mertebesine yükseldiğini böyle gördüm ve hayran kaldım işte. Eyvallah. Sevgiyle kalasın daima.