@-boran-

suyun kokusuydu ah bilmiyordu neyin felsefesiz kokusuydu kâh, zamansız ve üryan kâh, dumansız ve zindan bir ihtilal değirmeni göz altında eşkal kölesi kah bir rüyaydı uyanınca yanağından öptüğüm renklerin darasında gökkuşağı yarasına şifa diye sürdüğüm eşsiz bir siyah kadar ağır bazen de gölgeleri budayan bir deli rüzgâr sevdası papatyaların kanunda sevse de sevmese de cezası aşikar küle kadardı mabedinde rengi iki damla ateş iki damla vira isyan ağlatır limanları ağlatır melâlinde tutuşan gemileri feryadı dalgalara dokunan bir acı hatıra ağlatırdı nice güneş nice ay düşüren geceleri kireç kokusu sinmiş duvar diplerinde bazen de bir beyaz çığlık yersizdi tarifsizdi sol minörde köz ziyafeti her harfini nefes nefes çaktığım göğsüme kâh, inzivada sahra hamağı kalbin viranesinde bir garip avare s’ustan kovulmuş bir meczup gibi yaka paça tavrıyla kumları paralayan ah bilmiyordu hangi yolculuğun boyuydu ah işte oydu saçları kelebeklerin avlusu ruhu kanatlarla doluydu gözleri bir deniz ötesi gözleri göğün çocukluğuydu henüz kirlenmemiş bir saflıkla dünyaya bakıyordu. _boran