@-boran-

ve şehir.. ışıklarını tek tek söndürdü “ne aydınlık bir karanlık!” yürü! gölgeni arkanda bir maktul gibi bırak bir adım ötesi boşluk bir adım gerisi kader çünkü boşluk sağırdır çünkü boşluk rahimdir çünkü boşluk her şeyin başladığı yerdir bir iz bırakmadan yürü karın üstünde karda leke kalmasın ruhunda yara kalmasın sadece git arkana bakmadan git kadehini boşluğa kaldır içtiğin şarap değil geçen ömrün kederidir içiyoruz yudum yudum içiyoruz yana yana kalbini ikiye bölüyor her saniye sevmek bir intihar biçimidir diyor rüzgâr sevdin ve bittin sevdin ve gittin sular çekildi biz hâlâ o kıyıda bekliyoruz bir şifa değil bir vaha değil bir mucize bekler gibi değil bir bitişi kutlar gibi korkarak ve severek gülerek ve ölerek zaman bir ayna ve ayna kırıldı ve ayna sustu ve ayna artık sadece kendini gördü renklerin intiharını seyret karanlığın doğurgan karnına dokun her sabah utanmadan ve korkmadan güneşi bir kutuya hapsettiler karanlık, tek gerçek mülkiyetimiz toprağın altına bak, orada kökler sevişiyor yaşam orada ölüm orada bir ağaç gibi kurumanın mevsimidir karanlığı kucakla ve bekle korkma bu derin sessizlikten yıldızlar söndü sokaklar bitti, adımlar bitti, sesler bitti yalnızlık bir gömlekti üzerine dikildi giy ve alış giy ve unut pencereyi kapama bırak içeri dolsun o hazan kokular ve bir çocuk elindeki ekmeği böldü “ne sıcak bir dünya!” o çocuk sensin o çocuk hiç doğmadı o çocuk her gece yeniden ölür ekmek bayatladı su bulandı, söz çürüdü herkes kendi mezarını bir saray gibi süsledi dur ve seyret bu muazzam yıkımı insan bitti dünya bitti ve merhamet içinden gitti gözlerini yum ve hatırla bir zamanlar ışık vardı ve ellerin sıcaktı uyan ve sus uyan ve bitir ve aşık sevdiğinin elini bıraktı “ne hür bir veda!” ve sürgün sınır çizgisinden atladı “ne vatansız bir hürriyet!” şair kalemi masada bıraktı: “ne eksikmiş söz!” ve ölü topraktan başını kaldırdı “ne sonsuz bir ışık!” _boran