@-boran-

kimse kalmayınca bu şehirde renksiz bir gülümseme doğurur dudakların yeşilden sarıya doğru yürüdüğünde ona bakıyorsun kaç saniyelik bir derinliktir ölçüyorsun ve harekesini terk etmiş elif gibi düşüyorsun yeniden dirilip yeniden öldüğünde kefenini biçecek ellerine sevgilinin adına şiir diyorsun ne o ölmüştür içinde ne de sen yaşamışsındır nefesinin çiğinde donuk bir işaret tazeliğine kurşun sıkılmıştır çiçeklerin en mütevazi baharların fotoğrafsız yokluğunda yasinlerin suladığı lahitlerde yan yana bir gelinciğin ruhunda ... genzine hasret kaçan soğuk bir akşamüstündesin iki dünya arasında asılı kalmış öylece cansız bir mahya sanrılarla savaşma vakti kendi yokuşunda yuvarlanıp gidiyorsun uykusu gelince tüylerini döken hikayeler gibi biraz yorgunsundur biraz çarmıha çekilmiş biraz da örselenmiş bazen bir kelebeğin zarlı kanatlarında azar azar azalan kırılgan ve nazlı bir delinin yaşam hakkı kadar ağır bir dünya dönmesi bir zaman vertigosudur hayat ne verilenler döner nefesinden boşlukta buharlaşan bir ıslık gibi ne de yitenler yerlerinden alnında beyza bir ölüm lekesi kalbinde özgürlük onuru şairliğin hiçe sayılan müebbetsin kendinden kaçan bir militan gibi nefesin korkak adımların tedirgin ne sen varsındır artık ne şu sokaktan geçen yaşam ne de sen yaşarsın onu yaşadığın kadar _boran