@-boran-

Ah albina .. Ah şeb-i Leyla’m En Ekber nidâlarıyla uyanan .. Sürgününde seher kokan sarı ezan çiçeğim! ... Ah benim göç yollarına meâlini d’okuyan nefesim! Bir ikindi gölgesi gibi çöker omuzlarıma Özlemin sansürsüz ve doğurgan hüznü Ah benim ses tellerinde tüneyen kuşları nâmesiyle titreten .. bin ömürlük ezgim! Tefsiri kambur bir cümlenin yükleminde, Azığı azar azar elinden ç’alınan vasıfsız eylemim! ... Bir denizi taşıracak kadar çalkalansa da içi Yansa da ateşi kavrayacak kadar Dışı hiçbir günahın boğamadığı kadar masum ve temiz .. Lehçesi lâldır viranemin ... Ah benim çekildikçe külistaneye dönen zikrim! Zerrelerimin tıknefes civanperçemi Tekkemin kandilleri sönük Daha çok var sabaha Yokluğun kapkara bir yatak Vakti gelmeden uyuyamam ben vaktinden önce ölmem!. Ne çok genleşiyor saatler, ne çok ömürsüz Üstümde bir nazar değmesi Tebliği bir ulu leke düşürür suya Ne çok kurşun döktürür hücremin kaburgalarına Elem dediğin şey bir hışımla gelir yatsıya ... Ah albina .. Ah şeb-i leyla’m! Ellerini uzat! Ruhumun kimyasına kelebekler kondur yeniden Sebilay saçlarından aşk taşır fecrin ışıklarına Parmaklarınla baharı emzir Kün’e amade değil miyiz Aşkın tabiatından tek’bir sür dudağına Evvelden beri hicran var Vuslatın miladı sensin Sancısına dur de ve doğur beni gözlerinden Kırmızının adıyla oku Niyet ederek üç kez fısılda kulağıma Adımı ver sonra Adımı ver albina Adımı seninle sevindir ...