Mâh'SEN
Mâh’Sen…
Mâh’Sen
Seninle özlendim…
Bir gizemli rüzgârın şırıltısında
Dil-i kelâm ile sözlendim.
Yalandı okuduğum hikayeler
Seraptı eteğime dolanan nükteler
Ah sevgili!
Yanağındaki gamzene gömülseydim
Gönlünü yazıtlar başıma dikerdim…
Ah sevgili!
Ben seninle özeldim
Hayatın her safhasında
Sensizliğe işlenmiş teyeldim
Dikiş tutmaz yaralarım vardı
Üşüten ağrılarıma
Sürülen göz suyun şifa
Canımın varlığına dua
Sıkı tutsun kınalı parmakların
Bırakmasın sensizliğin girdabına
Ey can!
Ben seninle güzeldim
Bir katreni dahi doldurmaz şiirlerim
Sen kâinata eşsin âlemimde
Bense kıytırık cüce bir yıldız kalayım
Sonsuzluk mâh’Sen-inde…