@Aren

Ey güneşimi perdeleyen siyah gölge Fısıldama yırtıklarından yıldızları sessizliğ/im/e Özrün kabahatten büyük olsa da Birkaç gün ışığı saklamış/ım Ay, geç kalmışlığına üzülmesin diye! Kırgın vakitler tohumlanmış Karanlığı delen sokak lambaları altında Kaç sancı uyuyor kim bilir Soğuk bağrına yaslanmış ağrıyla Kelek karpuz sesi gibi esner yıldızların Her bir frekansı ayrı parazit Hüznüme eş ağır/lık Karanlığın/la çöker omuzlarım/d/a… Şimdi! Sevgiliye giden yol Birkaç ateşböceğine kalmış Onlarda takatsiz kalacaksa Zifirin koyusuyla demle çayı Bu sohbet hayli uzun olacak Yine de unutma Aydınlık en karanlık anından başlar O ana kadar hüzün/l/e sarma/lama/nın tadını çıkart… Her akşamın ertesinde Şaşmayan bu vakitlerde Kırık bir ezgi Sareban okşar kulaklarımı: ‘’ Ey kervancı, ey kervan! Leyla’mı nereye götürüyorsun? Leyla’m, canım ve yüreğim olduğu halde? Ey kervancı, nereye gidiyorsun?’’ Karanlık yollarda fener alayı gibi Gökyüzünde serpili kırıntılar Ben bana mahkûm Koşmaya mecalsiz adımlar/ım… --Gül kokuş/lu/m Ten yarem! Çöken karaltıyla silindi menzilimden gölgen İçimde ne/n varsa eksildi Yerini dolduruyor Ölümü dahi kıskandıran matem!-- Çöl kuyusu gibi damla susuz Berrak karalar bağlanmış/ım İçe dökülen feryatlarım Geceyle değil aslında Ben seninle kararmışım!