@Aren

Testi&İnsan Test/i/nsan Bu yazı düşünenlerin yazısıdır. Okuyan düşünsün, düşünmeyecek olan okumasın! Koyu bir mazinin girift anatomisinde kaybolmuş, hisler deryasında kayıp bir sandal! Hakikatler sarmalında yüzüyordu. Her minik dalga okşayışında köpüren âlâmetler gözden ırak bir vakte akıyordu. Ne zaman, nasıl? Döngünün işleyişindeki çarka çomak sokmak ne haddineydi…? Bilmediğini bilememek köpüren suyun tuzundan da keskindi. İnanmak, aldanmak olmamalı, bu en büyük aldanıştı. Masmavi suyun rengi gözle görünen bir yanılsamaydı. Bir bardağa dolunca neden berraktı? Susayan birine bardağı uzatsan içmeden tuzunu anlayamayacaktı… Tuz nerede, neden görülmüyor, suyun içinde hangi kuytularda saklı? Yalın düz yaşamın öznesinde lay lay lom’lar tükeninceye kadardır vaktin. Araftan kaçan arafa düşer… Hendese bilmeyen dairede köşe seçer. Sen, kayıkta kürekçi; akıntıya mı bırakacaksın kendini? Yoksa akıntıya inat çekecek misin küreği? Gözler; yeşil, siyah, mavi, kahve, elâ; tenler; siyah beyaz sarı; yüzler; geniş, uzun, yuvarlak; boylar; uzun, kısa, orta… Hangisi üstün hangisi muvaffak? Bir makaranın çözülen ipiydi insanlık. Çözüldükçe ulaştığı noktalarla böbürlenen. Bildin mi peki? Seni makaraya saran kimdi? İp olmadan önce hangi tarlada güneş bekledin, nerede eğirildin, nerede iskeletinle birleştin? Sarılmak mı zor, çözülmek mi; hiç sordun mu? Tenezzülde dahi bulunmadığın mazinde nelerden geçtin, buldun mu? Belki “yarım” ın tamamlanmayan kısmıydık. Eksikler, eksilenler sürecin bir parçasıydı… İzbelerden toplanan kırıntıları bütüne eklemeye çalışmak… Kırılan testi eklense de su tutmayacak, dökülen su kabını doldurmayacaktı. Yasaklı meyveden yeme cüreti Âdem’de hep var, kıyamete kadar da varda mı kalacaktı? Kil tabletle bakmak mı yoksa sadece parmak ucuna bakarak ibret almak mı? Ya inanacak anlamaya çalışacaksın ya da kafa yormayıp kapatacaksın… Her ikisi de insan, her ikisi de nisyan… Okumak, neyi nasıl? İmlerin dille tercümesi mi yoksa bilginin akletmesi için ip ucu mu?