@Aren

“Adsız denildi, atsız gezindi; Ey gizlerin aynası! O’ da toprağa defnedildi!” Umut rüzgarının keçisiyim dağlarda Bir tutam lokma içindir kavgam Varılmaz yarlar kenarında… Açlıktan değil tokluktandır Gözlerimi de doyururum kıtlığımda Ulaşılmazı yakın kılar Gerekirse ufku yararım toynaklar/ım/la Bir izbede gizlensen de Bulurum yolumu karanlığında Ey Can/an! Bilinmezlik ummanından rüyalarıma sızan kıssa/m Hakikat deltasında yedi veren hüzzam Yorgunum Yeniğim Bitik ayaklarım! Yırtılan tırnaklarıma inat Sana kazınmanın ahdindeyim Gel demesen de Git desen de Aykırı dağ/lar/ın zirvesinden seslenmekteyim Süleyman olsaydın anlardın dilimi Sorgulanmazdın inatçılığımın kimsesizliğini! Söyle bana Kimsesizlerin kimi Kimsin sen? Ya da ‘’kimimsin’’ mi demeliy/d/im? Bilmediğim dehlizden sızan ışık Kaç var akşama? Vakti geldiğinde Güneş gibi yolcu musun yoksa? Günüme uğrayıp Bırakma beni karanlığıma! Ah nisyan! Ne çok geç kalmışım Tüllenmiş aynanın zahirinde Sensizliğe sarılmışım…