“Ey! Can’ımın kırığına sızan gecelerim.
Tükenen cümlemde kelâmlar mahşer…
Söyle! Hangilerini seçsem bu özleme eksik gelmez?”
Beyaz bir kapan hapsedilmiş gözlerimde
Oyuklar/ım/dan damlalar/ım donar
Yer bilmez yol bitmez günlerin ikliminde!
Ah şahsuvar!
Matem vurur gecemin gölgesine
En aykırı sözlerim kurban kesilir
Dillen/e/meden kısılır gelişine
Kanatsız dizginler sokulmasın
Terkisinde kalsın o son gülüş/me/ler
Sor ki ayaz vurmuş yelelerim ne halde
Baharın müjdecisi cemre ne kadar ilerde?
Tutulmuş yokluğun ay gülüşü perçemde
Gafil günler haz vermiyor göğsüme
Yılkıya düşen cümlelerim
Kefaret bekler
Borcundan mütevelli hisler
Şavkından galebe çeker!
Göz alıcı kelamlar zihnimde mahşer
Bir birine yabancı
Kurul/a/maz seni anmaya
Cesareti kırılmış ağrıyan fazıl!
Ben bana yabancı
Kavlimden uzak sensizliğim/l/e
Kendime yalancı…
Alnıma konan öpücüğün üzerinden
Nerdeyse “an” geçti!
Geçen günler değildi
Karanlıkta sakladığım
Aydınlığında taşıdığım
Beni saran gölgendi!..