@Aren

Son demin izdüşümünde uyandım Kırmızı kurdelenin bel boğumunda Haczedilen yüreğin travmasında Düşen tetik kadar soğuktum Karın getirdiği ölüm yalnızlığında Zembereği boşalan yelkovanın akrebe mahcubiyeti Eğik yazının kâğıda işlenen ahusu gibi dudaklarımda Son resmin retinaya düşen gölgesi Film şeridinden kopan o an İnan, ben ben değildim Kanadından tek saçmayla vurulan kuşun Kalp atışları vardı Ürkek ve acılı haykırışla. İyi ve kötü günde diye başlayan ahtın Kapanan özgürlük kisvesinde Tek yönlü kesilen nefes İyiyim derken “iyi miyim” sizce? Sınavın kerkenez tarafıydım Ahmak sözlerin kandırıkçılığında Vazgeçtiğim gökyüzünden Avcının merhametine kaçmaktı aslında… Şehrin ışıkları tek tek sönerken Sokak lambaları geceye ihanet ediyordu Sensizliğime girenler gibi O da karanlığını özlüyordu. Oy benim sır “san/dığım” Suskularımı bağrına kazıdığım Örtmeye çalışırken kusurlarımı Lambalar yakmayın Gecemin karanlığını Kelebek/ler/im ölüyor Çok görmeyin bir günlük yaşam/lar/ını