@BihterZiyagil 🦑💜

Kelimeleri dizmiştim aklıma, Doğru bir yol yoktu dökecek. Yine her biri yanlış kapılara varacak, Başıma yeni çoraplar örecek. Keşke basit bir patika olsa, Şu tilkilerin yuvasına varan... Umutsuzca bekleyen heveslerimi hatırladım; Kursağımdalar. Cümleler taş kesilmiş, boğazımdalar. Atarsam belki camı çerçeveyi indirecek, Saklasam dev kayalar olup, Ağırlığını sahibine yükleyecek. Susmak çözüm değil, Konuşmaksa daha büyük parçalanma, Bir de boşa harcanmış akciğer emeği. Gözlerinin içinde ince bir perde; Sözlerim değiyor fakat buyur edilmiyor içeriye. O kapılara bilerek kilit vuruluyor. Sesim bağırdıkça küçülüyor, Yükseldikçe duyulmazlığa gömülüyor. Hele ki haklılığım arttıkça, Sadece fısıltı kadar kalıyor. Daha yoldayken eğilip bükülüyor, Parmak ucunda yolladığım her bir kelime. Tüy bitmiş dilimden özenle dökülenler, Bana yabancı dönüyor. Aklımı yine bir sis kaplıyor. Sonrasında öfke nehri yön arıyor; Dışarı aksa sel taşkın, İçeride kalsa kendini aşındırıyor. Tam da bu araftayken kelimelerim, Sana bakıp "değmez" diyor. Tekrardan ağzıma tıkılıyor, Sahibini suskunluğa boğuyor; En yüksek çığlık içeride kopuyor. Evet, farkındayım... Birbirine ben bastırmıyorum dudaklarımı. Bu öyle bir susuş ki alışmış, Hecelerin havada yavaşça yitip gitmesine. Sözün üstü yine örtülürken, Boyun eğiyor öğrenilmiş çaresizlikle. Bu her şeyin farkında, Yorulmuş bir susuş...