@Binam

Yeniden doğdum sandım, içimde bir şey açıldı sandım, sanki eskiden yaşamamıştım. meğer içime doğru daralan bir boşluğa kapılmışım. Vakit geçtikçe nefes aldığımla vermemi karıştırdım, sessizlikleri son sanmaya başladım ve bir şeyin beni içeriden kapmasına kendimce müsaade ettim. Ağırlık çökmeye başladı, ama yere değil, daha çok yerin içime doğru yükselmesi gibiydi kaçacak delik bırakmadan. Bir bataklığın en dibine inmek, yada bir sarmaşığın dikenlerine kendimi takmak rendenin üzerinde diz çökmek gibi şeylerdi. Kaçabilirim sandım, boğazıma kadar gelen o tanımsız şeyden ama beden alıştığı şeye kapı olur, dışarıya değil. çünkü ya giderse ve sessiz boşluk başlarsa diye düşündüm. İyi sandığım anlar en kirli olanlardı, çünkü ardından verilmiş sözlerin umudu daha koyu bir sessizlik yapıştırıyordu üstüme, enkazın altında kalmıştım sanki. Bıkkınlık geliyordu ama acı keskin değildi, köreltiyordu; insanı bağırmaktan çok kusmuklarını yutmaya alıştıran cinsten. Yuttuklarımın sayısı uzay gibiydi, durmadan çoğalan ve hep içimde kalan. Onsuz kalınca bomboş kaldım içimde çürümüş şeyler vardı kendi bağırsaklarıma dolandım, beklemekten başka bir şey yapmadım. Sesleri kısmaya çalıştım ama boşluk beni içine çekmeye devam etti. Sonra öğrendim, Bazı şeyler yakmaz, eritmez, yıkmaz. Sadece insanı kendinden, öz saygısından ayırır ve bunu kaybolursa korkusuyla normalleştirir, en kötüsü de budur. Her gün biraz daha kolaylaşır, ama her gün yapmalısın zor olan kısım da budur. Döngü beni tanıdı ama ben onu seçmedim Döngüyü şimdi kırmazsan yarın da tekrar eder.