@Black_sky

dünyanın sökülen köşesine astım kendimi uçuşup durdu yüzyıllarca bedenim bir ipin ucunda unutulup kaldım sonunda sahipsiz çamaşırlar gibi çözülmedi boğazımdaki ilmik gece bile yakıp kavurdu güneş tenimi ufalanıp dağıldım sonunda ezilip hor görülmüş taşlar gibi bir boşlukta kaybederken son direncini anladım yalnızlıktan çıkarmış insanın göğsündeki son nefesi kapanınca tüm yolların söylesene ayakların nereye gider kandıramazsın işte ne yapsan da peşindeki karanlık gölgeleri tütün basıp kapanacak gibi değil ki yaram benim kanayan yanım senin gördüğünden çok daha derindi kaç sigaranın dumanını sürsem de tenime ne kadar boyasam da geceyi hiçbir şey saklayamadı ruhumdaki kimsesizliği denemedim değil aslında sayılı gün çabuk geçer diye her gün bir kere daha çizdim kalbimin kanayan yerini hatta usanmadan veda provaları bile yaptım sahipsiz bıraktım acımadan gökyüzüne yolladığım balonların iplerini ama sonunda çaresizce kabullendim bazı şeylere hiçbir zaman hazır olamıyor insan bir türlü sindiremiyormuş kimsesizliğini işte bu yüzden halen saklıyorum cebimde güya veda ettiğim o balonların iplerini