@Ferhat Parlak

Bu şiir, birini kaybettikten sonra aslında kendini kaybettiğini fark edenlere yazıldı. Bazen özlediğimiz kişi o değildir… Kendimizdir. Kendimi Özledim Bir sabah uyandım. Ve anladım ki seni değil, kendimi özlemişim. O eski ben var ya… Seni beklemeden, birilerinin peşinden koşmadan önceki hâlim. Kendi kahkahalarımın yankılandığı günleri, özgürlüğümü, neşemi özlemişim. Seninle dolmuştu hayatım. Ama o dolulukta kendimi kaybetmişim. Adımlarım seninle atılır olmuş. Nefesim seninle kesilmiş. Ama en çok kendimi unuttum. Artık fark ediyorum; sana sarılırken aslında ben, kendimden uzaklaşmışım. Her an seninleydim. Ama asıl özlem, kendimeydi. O eski beni, kendine yeten hâlimi özledim. Sen gittikten sonra anladım ki, boşluk seninle değil, beni kaybetmekle başladı. Şimdi en çok, o özgür ruhumu geri istiyorum. Artık seni beklemiyorum. Dönmeni istemiyorum. Çünkü beklediğim kişi sen değilmişsin. Kendi içimde kaybolan benmişim. Ve şimdi… beni bulmaya gidiyorum. Kendimi özledim. Ve kendime dönüyorum.