@Ferhat Parlak

Bu şiir, mutluluğu değil; aynı yükü taşımayı seçenlere yazıldı. Gösterişsiz, sessiz ama inatla süren bir sevdaya… Ben Seninle Mutsuzluğa da Varım Ben seninle mutsuzluğa da varım… Şatafatsız günlere, yarım kalmış sofralara, perdeleri rüzgârla konuşan bir eve… Ben seninle eksik kalmaya razıyım; adımızı kimse bilmesin, bir fotoğrafa sığmayalım mesela. Yeter ki aynı karanlığı iki omuz gibi taşıyalım. Mutluluk kalabalıktır — alkış ister, ışık ister. Oysa sevda… kış gecesi sönmeyen küçük bir sobadır; gösterişsiz… ama inatla sıcak. Ben seninle susmaya da varım. Kelimeler yorulduğunda, bakışların dil olduğu yere… Kırıldığımızda kaçmadan, yarayı birlikte öğrenmeye. Varsın yollar uzasın… Varsın hayaller yer yer dökülsün. Ben seninle mutsuzluğa da varım — çünkü ben seni bir ihtimale değil, bir ömre sevdim. Ve bil: Sensiz bir saadet… adı konmamış bir boşluktur. Ben boşluğa değil… sana varım.