@Ferhat Parlak

Bu şiir, geç kalınan sevdalara yazıldı. Beklerken eksilenlere… Gece uzadıkça içi kararanlara… Geç Kaldığında Gece uzar. Saatler birbirine dolanır. Zamanın ayak sesleri duyulur odanın içinde. Ama sabah kapıyı çalmayı unutur. Tavana değil, kendi içine bakarsın artık. Kafanın içinde dönen o uğultu bir tren gibi geçer kalbinden, hiçbir istasyonda durmaz. Yastık soğuktur. Çarşaf yabancı. Pencere karanlığı içeri buyur eder. Beklediğin ışık başka evlerin camına uğrar. Adı geçmez dilinden ama her nefeste o vardır. Sanki göğsüne bırakılmış ağır bir taş… Kımıldadıkça batar, sustukça büyür. Bir gün anlarsın sevmenin insanı eksilttiğini, kalabalıkların ortasında bile nasıl tek başına kalındığını. Bir gün anlarsın ellerinin neden titrediğini, neden bazı şarkıların yarım bıraktığını seni. Aynaya bakarsın uzun uzun. Yüzün değil değişen, içinde sönen ışıktır. Saçlarına düşen beyaz zamandan değil, beklemekten gelir. O beklenmeyen an geldiğinde gözlerin gökyüzüne değil, yere düşer. Çünkü umut yukarıda değil artık. Gerçekler sessizce dizilir önüne. Biri gider, biri kalır, biri seni senden alır. Bir gün anlarsın sevmenin bir vedayı baştan kabul etmek olduğunu; birinin adını kalbinde taşırken kendinden vazgeçmek olduğunu. Ve toprağın üstünde, kimse bilmeden, küçük bir çiçek açar adını koyamadığın bir yerinde. Seni ne kadar sevdiğimi belki o zaman, geç kaldığında, anlarsın.