@Ferhat Parlak

Aynadaki Kadın Geçen gün aynaya uzun uzun baktım. Yüzüm tanıdık. Gözlerim değil. Eskiden daha çabuk parlıyordu sanki. Şimdi daha temkinli bakıyorlar hayata. Sanki her ihtimali önceden tartıyorlar. Ne zaman bu kadar kontrollü oldum bilmiyorum. Çocukken düşerdim. Dizim kanardı. Ağlardım. Beş dakika sonra yine gülerdim. Şimdi biri kalbime dokunsa günlerce susuyorum. Bir cümle duyuyorum, haftalarca içimde dönüyor. Büyümek bu mu gerçekten? Daha az inanmak, daha az heves etmek, daha az hayal kurmak mı? Bir zamanlar “yaparım” dediğim şeylere şimdi “bakalım” diyorum. Ne zaman bu kadar kendimi korumaya başladım? Hayat birkaç yerden kırdı beni. Çok değil. Ama yeterince. Güvenince, fazla verince, karşılık beklemeden sevinince. Şimdi biri yaklaştığında önce mesafeyi ölçüyorum. Eskiden kalbim önden giderdi, ben arkasından koşardım. Şimdi aklım önden gidiyor, kalbim arkada bekliyor. Aynaya baktım o gün. Yorgun değilim aslında. Sadece dikkatliyim. Ama insan çok dikkatli olunca biraz da eksik yaşıyor. Fazla açılmadan, fazla bağlanmadan, fazla umut etmeden. Belki de en büyük kayıp canının yanması değil. Eskisi kadar cesur olamamak. Aynadaki kadına şunu söyledim: “Tamam, kırıldın. Tamam, öğrendin. Ama bu kadar da kapanma.” Çünkü kadın kendini koruyayım derken kendi ışığını kısmaya başlıyor bazen. Ben ışığımı kısmak istemiyorum. Yine heyecanlanmak istiyorum. Yine kalbimin hızlanmasını. Yine gözlerimin parlamasını. Aynadaki kadın hâlâ benim. Sadece yeniden inanmak için biraz cesaret bekliyor.