@Havari

titrer sokak lambası neon bir yara gibi sızar geceye kaldırımda adımlarım, toprağın unuttuğu bir şarkıya basar. ve gölgemi kesip biçer pencereye vuran ışık fısıldarım köşe başında “kalbim kırık bir ayna, yansıman nerede?” ama ufukta bir ağaç, rüzgâra usulca eğilir. söyler, sessiz bir türküyle: “dallarda suyun gülüşü saklı, dinlersen taş bile uyanır, toprak bile anlatır.” her biri bir sır taşır, solmaya yüz tutmuş yapraklar savrulur rüzgârla kucaklaşır bulutlarla gökyüzü bir kumaş, yıldızlar iğne deliği, her biri bir soru diker geceye. keskin kanatlarıyla kırlangıçlar süzülür üstümden, ama kalbim bir ergen gibi çarpıyor on sekizindeymişim gibi deli çünkü bilirim sokaklar susmaz, rüzgâr bilir, toprak saklar en derin sırlar dökülür bir bir bir yanım betona zincir, bir yanım suyun sancısı gece ilerler, erir saatler yavaşlar kentin nabzı bir dal titrer uzakta, bir yıldız göz kırpar duvarda asılı ayna da benimle nefes alır bir orman ben, caddenin gölgesinde yürüyen, toprağın düşünde uyuyan, mazlum halklar için türkü emziren dudaklarımla dinlerim göğün atan nabzını gece biter, sorular kalır kadranda boğulurum kendi kanımda ve bir an, durur sokak lambasının titreyişi karanlık bir nehir gibi akar caddeler, her bir taşta bir anı, her bir çatlakta bir acı sızar eski bir patikaya sürüklenir aklım sızar ciğerlerime toprak kokusu bir anne unuttuğum bir ninninin izini sürer ve bir çocuk, elinde bir taşla nişan alır gökteki yıldızlara “vurursam,” der, “gece uyanır mı?” sorular, kırlangıçların kanatlarında taşınıyor, ve her kanat çırpışında bir hece düşüyor yeryüzüne toplarım o heceleri, bir şiir gibi dizerim avuçlarıma. ve rüzgâr daha keskin üfler ruhuma her yara bir harftir, her sancı bir kelime. göğsümde bir düğüm, çözülür usulca. suyun sancısı diner mi bilmem ama bilirim, her gölge bir ışık taşır, her kırık ayna bir yansıma ve ben, hâlâ o ergen kalbimle, sokakların türküsünü dinlerim, silerim gözyaşını mazlumların ve bir dal, uzakta, hâlâ titrer üşür ellerim kangren bir türkü kanar dudaklarımda