@Kuzgun

Yokluğumu dirilttim varlığımda Varlık bildiklerimce Sevilmeye dair ne varsa Söktüm ciğerimden Soğutup attım dudaklarımdan Yağmurlarım yağıyor Bana kadar şiir kokuyorum Sokaklarım benim Kendime kadarım Kimseyi Ve dahi Kimseye adımlamıyorum Yolumdan çekildi umut Benden ötelerin enginliğine açıldı Çatallı sesimin kum fırtınasında Sessizliğe gömüldü Artık Kendime kadar adımlarım Umut ve isteklerimin Tozunu kaldırdım kaldırımlarımdan Heybemdeki fütadelerimle İçsel bir feyhânın sukûtundayım Ve yalnızlık Şiir küllüğümde kül gibi dağıldı Vakit kendimle harlanıp bunalma vaktinde Kollarımı omuzlarıma dolayıp Sarıldım üşüyen garipliğime Bölünerek çoğalttığım Benliklerime bulandım epeyce Üşütmüyorum ruhumu Benden gerisi ve ötesi yokluk denizindeyim Yarı çapı ben olan bir can simidinin merkezinde Kapadım gözlerimi Başım ve ayaklarım altında Yağdı yağacaksız Doğdu doğacaksız Bir buluttayım Koptum kara toprağın yeşil aşkından Uçtum mavi göğün güneş yanığından Karanlığın çokluğunda Renklerin anlamsızlığınca Teke tek griyleyim Benim adım gri .Kuz'gun,