@Mehpare

Çığlık çığlığaydı zaman, Kendi yankısına düşüp çoğalıyordu ten Bir uçurumun bedenle seviştiği an gibi, Eriyordu vücutlar, Islak bir tılsım gibi çözülüyordu dokunuşlar, Dudaklardan düşen kelimeler, Birer mühür olup kapanıyordu deriye. Çığlık çığlığaydı mekan Suskun taşlar bile kan terliyordu, Duvarlar, bedenlerin hikâyelerini ezberlemiş, Fısıldıyordu terle yazılmış satırları. İç içe geçmişti kemiklerin sesi, Bin yıl önce unutulmuş bir tapınağın yankısı, Buharlaşan nefesler, Tütsü gibi yükseliyordu göğe Tanrılara sunulan, Çığlık çığlığaydı gözler Neydi bu kadar korkutan Zamanın ellerinde lime lime olmuş anıları mı? Kendini kendinde kaybeden gölgeleri mi? Bitimsiz gecenin solgun sabahında yırtıldı ruh, Gök artık mavi değildi, Bir kehanetti yalnızca Arzunun koynunda eriyen Çığlık çığlığaydı insan Kırık kanatlı, alevsiz ejderhalar Boğazında tutulan çığlıkları kusuyordu, Gölgeler birbirine dolanırken, Hangi nefes ilk kimin tenine düşmüştü, Hangi eller ilk kimin rüyasına gömülmüştü? Ve her şey, Sonsuz hiçliğe yaslandı, Arzunun derin kuyusunda kaybolarak… MEHPARE 2025 İNSAN SOFRASINDA ÇIPLAK RUHLAR KİTABIMDAN