Geceyi örten gölgenin tüylerinde buluştular,
karanlık rüzgardı kuzgun
ayın kırık ışığında titriyordu güvercin
Bir ağacın siyah dalında
kuzgun sessiz bir fısıltı gibi yaklaştı,
açtı güvercin kalbinin masum kanatlarını
titrek bir barış ve yasak bir tutku arasında.
Ay, kan lekesi gibi yükselirken gökyüzünde,
gagasında geceyi taşırken kuzgun
gülüşünde gün doğumunu fısıldıyordu güvercin
Her dokunuş, tüylerin birleştiği yerde
ateş ve buzun sessiz dansıydı,
gölge ile ışığın kavgası
ve aynı anda teslim oluşu birbirlerine
Bir sabah rüzgar esti,
kaldırdı kuzgun kanatlarını,
güvercin arkasında özlem bırakıp
kayboldu bulutların arasında.
aysız geceler saklıyor yasak sırlarını,
yutarak
kuzgunun karanlığı ile güvercinin ışığını
MEHPARE MART 2026 İSTANBUL