@Mehpare

Ayakkabılarım çamura gömülü üzerime basan bir cesedin göz çukuru gibi soğuk. Toprak emmiş bütün kirleri ama kusmaya hazır yine çocukların kanını Çığlıklar saklanmıyor artık her biri et parçası gibi duvarlara yapışmış. Annem “gözlerini yum” derdi ben göz kapaklarımı içten dikiyorum, bakarsam parçalanmaktan korkuyorum. Beyaz bebeğim şimdi gri. Bir kolu yok. Karnında kurşun deliği, içinden sesler sızıyor geceyle birlikte. Gölgelere elimi uzatsam bir kesik uzanır mı bana? Ya da bir kopmuş parmak mı tutar avucumu? Patlamalar tutuk bir ritimle sürünüyor: şarapnel çocuk kemiklerine sürtünüyor ve ben her sese bir yüz yakıştırıyorum. Tanrı artık dua kabul etmiyor. Belki çoktan öldü belki bizimleydi cephede, şimdi çürüyordur siperlerde. Duvarımızda ateş lalesi vardı, şimdi barutla çizilmiş bir çiçek açıyor siyah taç yapraklarını bir merminin başucunda. Kokusu yanmış et, ve annemin saçlarının son kümesi. Kuşlar öldü ama ötüyor hala gagalarında bağırsak, kanatlarında pişmanlık. Ben konuşmuyorum artık. Dilimi geceler önce ısırdım şimdi damağımda bir yara gibi susmak. Paslı bir madalya taşıyorum avuçlarımda değil, ciğerlerimin tam ortasında. Yıldızlar patlamayan mermiler gibi, tenimi öpmeden geçiyor. Onlar da ölümü bekliyor, benim gibi: sabırla, utanarak, korkarak. Babam… Toprakta çınlayan bir ayak sesi şimdi. Kafatasını ben buldum geçen hafta, bir kaskın içinde dişleri hala sıkık En son sessizlik ölür savaşta. Sonra çocuklar. Sonra rüyalar. Ben hala hayattaysam, kurşun çiçeklerin büyüsüne kapıldığım içindir. BU ŞİİR SAVAŞLARDA ÖLEN MASUM ÇOCUKLARA İTHAF EDİLMİŞTİR MEHPARE 2025 İNSAN SOFRASINDA ÇIPLAK RUHLAR KİTABIMDAN