@Mehpare

Alayına Şiir' deki kalemdaşlarıma açık mektup. Sevgili ve değerli kalemdaşlarım. Hemen hemen hepinizin yayınladığı birbirinden güzel şiir ve yazıları okumaya gayret ediyorum. Ancak bir çok kaçırdığım şiir ve yazı oluyor. Bu sizlerin paylaşımlarınızı takip etmediğim anlamına gelmiyor. Zaman zaman paylaşımlarınıza yorum yapmadan/yapamadan sadece beğeni yapabiliyorum. Özellikle ve özellikle şiirlerini sürekli takip ettiğim sevgili dostlarım, kardeşlerim, kalemdaşlarım bana gücenmeyin. İnsan her zaman aynı modda olmuyor (ki sevgili Beyhude, Boran ve Havari benim analiz ve yorumlarımı en iyi bilenlerdir.) Şiirleri üstün körü okumayı sevmedim/sevemedim. Şiiri, şairinin o anki psikolojik ve mental durumu ile empati kurmaya çalışarak okurum.Şiirin satır araları ise benim en büyük analiz kaynağımdır. Özellikle modern serbest şiirde ki fazlaca yöntemi ele aldığımızda (Prose poem-nesir şiir, beat spoken-sokak ağzı, dekadan şiir-çirkinliğin estetikleştirilmesi, gotik-karanlık şiir gibi)uzman eleştirmenlerin bile doğru yorum ve analiz yaptığına inanmıyorum. Bu yüzdendir ki kendimi her zaman yorum özürlü olarak tanımlarım. Bazen sadece beğenimin ve yorumsuzluğumun bile 12 cilt yorum olduğunu bilmenizi isterim. Ancak benim şiirlerime her türlü eleştiriyi yapmanız (saygı ve terbiye sınırları içerisinde) şiirlerimin daha mükemmel ve doyurucu, toplumsal ve gerçekçi olmasına katkı sağlayacaktır. Hepinize şimdiden gönül dolusu teşekkürlerimi iletirim. Selamla, sağlıkla ve hep şiirle kalmak dileği ile Sonsuz saygı ve sevgilerimle...