@Omer Altun

Ağır aksak sızdıkça damarlarıma hasretin Gülüşlerin birikti hüznüm kamburuna Sardıkça ufkumu yangın bakışların Dokunduğum her çiçek açtı simanla Güz yanım..! Sen tebessümün Mahzunluğum sen… Bin serzenişinin ardında Tevkif edildi yanaklarım yağmurlara Mevsimler kirpiklerimden yaprak döktükçe Yokluğunun sancısına yakalandıkça kalbim İnci çiçeğim..! Haşir vakti sen, Yemin yanım sen Ar’aflık hasretin… Gönlüm virane meskeninde Yosun bağladı kalbim duvarları Yutkundukça hasretini; tutuldu ay, duruldu deniz Gökkuşağına rengini veren güzelliği aydınlattıkça geceyi Kapandı ümitsizlik ve hazan kapıları Zühre yıldızım..! Sen yar’*** Deva’m sen… Dalına kırgın yaprak ürkekliğiyle savruldukça Vurgun yedi şafak vakti iniltilerimden Aydınlık ile karanlığın çilesinde gönlüm, gönlün Yek hücrem kalmadı sancılarını dokumadığım Ey şen şakrak yanım..! Sen vaveyla rıhtımım Kederim sen… Hüznün perde aralığında yer’yüzümde gülüşünden kubbeler Kitabeler, anıtlar serabından düş geçitleri Mors alfabesinde sitemler örüldü mısralarıma Kısasa kısas hasretliğin gözlerim ve kirpiklerim arasında yangın Yokluğunda zatürre tuttu yüreğim Üç öğün beş vakit bakışların çürüttü gözlerimi Ey mahzun yanım..! Yüreğinin fetret devrinde Devrim sen Ömrüm senin…