@Vaveylaa

Varlığım; o kızıl yangından geriye kalan bir avuç soğumuş keder, Ruhumun harabelerinde artık ne pişmanlık var ne de siper. Gözlerin bir yangın yeriydi, geçtim o dar kapıdan, Sıyırıp attım üzerimden ne varsa, kurtuldum o dilsiz yapıdan. Derken bitti o fırtına, dindi o kutsal kıyamet; Avucumda senin sesin, etimle kemiğimle son emanet. Hani bana bir "Can" deyişin vardı ya; Küllerimi havaya savurup yeniden topladın bu hüsranı. Sanki bir mezar taşından siler gibi, kazıdın o eski anı. Çatlamış toprağın değil, yanmış ormanların sessiz feryadı gibi, Varlığın, yokluğun küllerinden süzülen o ilk icadı gibi... Zulmetin bittiği yerde fısıldayan o serin seherdi sesin, Dehlizlerin ateşle sınanıp, nura evrildiği o son imtihan gibi. Oruçlu bir ömrün, o yanık tadıyla bozulan iftarıydın, Sahra’nın ortasında, susuzluğun en vakur kârıydın. Ezel soframda rızık değil, göğsümdeki o ağır berekettin; Sen o tek heceyle, alnımdaki kör yazgıyı affettin. Hani bana bir "Can" deyişin vardı ya; Sızlayan yaralarıma bir merhem değil, bir hatıra. Durmuş bir saatin, sonsuzluğun kalbinde vurduğu o ara... Ölü bir kalbin, aşkın o ağır külleriyle yeniden şahlanışı, Ve ruhun, kendi enkazından gökyüzüne o dimdik bakışı... Artık devran döner mi bilmem, gökyüzü artık daha duru, Bir kelimen yetti; söndürdü içimdeki o kavurucu koru. Sesinle yırtıldı perde, altında bin mucize kanadı; O "Can" deyişin, bu fani sürgünden geriye kalan tek hakikatti.