@elif.kurt

ellerimde kopmuş masal ipleri, sararmış yüzümde ağarıyor gece damarlarımdan çekilmiş kanım, tenim buz feri sönmüş bakışlarım, yitik zamanlara ayarlı donmuş parmaklarım tenimin değdiği yer buz kesiği avuçlarımda bir hazan senfonisi... ​göğsünden vurulmuş mahzun kelimeler dökülüyor dilimden kalemin ucunda düğümlenen, sağanak bir hıçkırık bu düşlerim, cepheden dönmüş, yarası derin bir gazi yorgunluğu gecenin yırtılan dikişlerinden sızıyor şiirin kanayan yerine ​tenimde ki veda busesi, sevda yanığı izler bir çöl fırtınasında, kumlara gömüp, geçip gitti her veda zaman dolanıyor ayaklarıma, yorgun bedenimin en kıyısına düşüyorum ​yollar hep yokuş, geçit vermez prangalı düşlerime, uykusuzluğun eşiğinde, hasretin keskin, o zehirli sancısı sinemde susuz bir kardelen üşüyor sanki toprak çatlayacak az sonra, sanki söz kıyametle yarılacak... ​dokunsam, ağlayacak her yerim sussam yok olacağım anlatamam, düşlerim kor bir mahşer, hayallerim sis çökmüş uçurumlar, korkarım! uyusam, bu yaman çelişki beni bir cellat gibi boğacak Kendi sesimin sürgününde, yine şafak söküyor ben yine acılara tutundum...