Benim senle alıp veremediğim yoktur Afitap Tanımam etmem seni Sadece iyi gidersin diye dahilsin şiire Hem ne diyeydim Ayşe Fatma mı Ya da Mualla mı Onlar da güzel isim ama Sen gibi cuk oturmuyor şiire Sen konu dışısın yani Ve an itibariyle ne diyeceksem Elimdeki aha şu kadehe hitabendir Üstüne alma sen Boş laf de geç İşin aslı Afitap Koskoca yalandan ibarettir koduğumun hayatı Çünkü Bugün olanlar dün yoktu Dün olanlar bugün yok Yarın kim öleee Kim kalaa Bazıları zaten konu dışı Zaten ben ne dündüm ne yarın Kâh eloğlu Kâh yancı kâh kıyı köşe Hep ecnebi Hep üçüncü mevki Hep birinci kadük şahıs anasını satiim Bütün mesele Asla unutmam Hep yanında olacağım deyip de Hiç olmayanlardır Afitap Dikkat et Güvenme sakın onlara Yani bana Uzak dur benden yani Bir de Bir daha mı Allah yazdıysa bozsun deyip deyip Çat kapı karşına çıkanlar var ki Allah muhafaza Bez oyuncak misali oynar seninle onlar Ya da ne bileyim çamurdan heykel gibi şekilden şekile sokar Ne yapsan ne desen üç rekat nafile Şarkının da dediği gibidir aslında Hayat bi'yerde Afitap Ya içindesindir çemberin Ya dışında yer alacaksındır Lakin Ne içindesindir ne dışında zamanın Öööyylece Sap gibi ortadasındır yani Gel gör ki can çekiyor işte Afitap can çekiyor Ve ister istemez kıpraşıyor insanın şuraları Sonra olmayınca hiçbiri Durup durup can çekişiyor can Gel de çık işin içinden Afitap gel de çık Gel de ayyaş olma soktuğumun kainatında Bir yanın kıyamet Bir yanın sur Ne nefsi müdafaa Ne ölü taklidi kâr Kısacası Afitap Bitmez görünen bazı şeyler Festival filmi gibi Donuk sönük durağan sonla Kısa film tadında bitebiliyor bir çırpıda Fonda alakasız müzik Fonda dağ bayır ot kumsal Fonda tutuşan pişmanlıklar Alevlenen kahır falan Akılda Olur mu Başlar mı Yine yeninden halüsinasyonları Neyse boş ver sen bunları Afitap Madem dahilsin artık sen de şiire İyisi mi Rakı koy da iyice dibi boylasın umudumuz Elini korkak alıştırma haaa Dibine kadar doldur Ben açarım Müzeyyen annemden Bir İhtimal Daha Var O Da Ölmek Mi Dersin'i E o zaman hadi yarasın ...

Yıllar geçse de aradan Gözüm hâlâ arar seni Karşılaştırsın Yaradan Gözüm hâlâ arar seni Göz menzilimden çıksan da, Hicran kurşunu sıksan da, Gönül Kâbe'mi yıksan da, Gözüm hâlâ arar seni Yokluğun hüznün nedeni Yorgun düşürür bedeni Gelen aratır gideni Gözüm hâlâ arar seni Gönül köşkünde yerin var Bıraktığın kederin var Ne hüzünkâr kaderin var Gözüm hâlâ arar seni Ne mümkün seni unutmak? Hatıraları uyutmak, Yaralı gönlü avutmak, Gözüm hâlâ arar seni Üstünden asırlar geçse, Gönül hicran zehri içse, Kör talihim seni seçse, Gözüm hâlâ arar seni Yokluğun baldıran zehri Ahüzarım tutar şehri Kirpiğim andırır nehri, Gözüm hâlâ arar seni Zâyi olmaz hiçbir emek Gönül soframdaki yemek Unutmak mı, o ne demek? Gözüm hâlâ arar seni Can bildim ruh madenini Cennet saydım bedenini Bana sorma nedenini, Gözüm hâlâ arar seni 15 Eylül 2026/Trabzon M. NİHAT MALKOÇ https://www.youtube.com/watch?v=kRK-gRDH0t4

herşeyin bir anlamı var, kanatsız hatta bir dokunuşun, senden sonra şarkılar yarım sözler yana yatık sol anahtarı çalınmış gecelerde melodi makamsız bir şiir kurgula şimdi diyor ustam üzerime yıkılan evde üç sessiz çığlık üç farklı hezeyan fırtınan aynada yüzüme bakamadan bir şiir kurgula diyor ustam kanı bozuk bu serseri eğer ihbar etmezse beni kaleme kül hem sana hem bana ölmezotu diyecek mısram kendime soluksuz sokaklara darbesiz üç soyut renkte tecavüz düşüncem bir şiir kurgula şimdi diyor ustam o kadının vebalini taşıdığım boynuma darağacıdır kolyem çıkar oğlum diyor ellerini kirletmeden Serhat Ülker

Boynunun kokusunda Bir şehir yatıyor be kadın. Biraz lavanta, biraz vanilya, Babadan kalma, işletilen bir meşrubat dükkânı, Az satan bir gazete, Geleneksel yöntemli bir çay ocağı... Hepsi boynunda. Dudaklarım aldı hepsinin tadını. Söylesene kadın, Bir şehir kokusunu küçücük boynuna sığdırmayı nasıl başardın? Hepsinin tadı ayrı güzel; Bir öperim, tadı damağımda kalır, Bir öperim, şehrinde aşk yankısı oluşur, Bir öperim, bir daha öpmeye can atarım. Hepsi küçücük boynunda geçer.

Rengin Kıyısında İçimde yarım kalmış bir cümleyi tırmalıyorum kâğıdın yüzüne düz dümdüz dik bir yamacın tutunamayan sözcüklerin mavi bilyeler gibi kaldırımlara saçılıyor harfleri rengim sarı bir harfin kıyısında sesini yitirmiş bir anlamlığımı anlatamıyorum bir kelime kâğıda düşmekle ait olduğu yere varmıyor kilitli posta kutularının önünde sepya zarflarda bekliyor içlerinde açılmamış yıllar mühürleri solmuş adresleri silinmiş hepsinin bir kalbe ulaşma telaşı eksiltiyor beni ben bu eksikliği anlatamıyorum keşke diyorum keşke kâğıdın dili olsa ellerin susturduğu yerden başlasa konuşmaya şiir sözcük harf her biri kendi suskunluğunu ötekine tercüme etse rengim siyaha dönmedi beyazda da durmadı bir siyah inci bir beyaz misket ışığı içine çekip başka bir yerinden geri vermedi renk sayılmayan ara renklerde kaldı adım/ hep gri bir aşk mavi bir göğe yakışıksız gri sevdi beni belli ki sevmişti o beni Bense yağmuru/nu göğe dönmeden önce yere düşmeden önce yağdım sonra oyuklarına eksilerek her damlamda kendimden düşerek şimdi taşım T'aş sende turuncuya çalan kupkuru yapraklara bir parça gökyüzünden bırak bir avuç suskunluğundan ıslat beni ağla aşka ağla ki yosun tutsun taşım sonra y'an yeşil dalların arasında bir yaprağın damarına kimse görmesin nereden geldiğini yan aşka sen aşkla yan ki kül Unutsun rengini söylemesin hangi yangından kaldığını İçim sen ıslağı Tenim sen kuraklığı bir damla suyun dilinden B'Ak şimdi _beyhude/ an sızıları

Şimdi yüreğimde bir bölme var, gözyaşları biriktirdiğim Beni nârlara atıyor o hasret kaldığım gülüşün Boğazımı delip geçen zakkumdur bahçeme diktirdiğim Söyle, kimdir yirmilerinde sana kıyan, bana ziyan Artık leylaklar küskün bana, soluyor geçtiğim sokaklarda Sen de soluyorsun içimde, ben istemesem de bilfiil Deniz rengini kaybediyor, can çekişir gibi İstanbul'da İstanbul kan ağlıyor gözlerimden; gözlerimizden, sersefil.

Şehrin üstüne gece iner yavaşça, Pencerelerde suskun ışıklar yanar. Bir piyano sesi, ince bir sızı gibi, Kalbin en gizli odasına sızar. Adam yürür, düşünceleriyle yan yana, Bir ismin yankısı dolanır kulağında. Kadın, rüyasında başka bir adama güler, Ve o gülüş, bir hançer gibi batar sabaha. Maskeler satılır gizli bir dükkânda, Renkler parlak, ama yüzler donuktur. Bir davet gelir, mühürlü bir zarfta — İçinde arzunun soğuk buğusu kokar. Kapılar açılır, sessizlik içeri girer, Kadınlar dans eder, gözleri bağlı. Her adımda bir sır çözülür, Ama hiçbir hakikat çıplak kalmaz tam anlamıyla. İsimsiz bir gölge fısıldar: “Bilmek istiyorsan, görmeyi bırak.” Çünkü gözler, yalanın hizmetkârıdır; Gerçeği yalnız kapalıyken anlar kalp. Sabah olur — maskeler yatakta kalır, Bir nefes, bir itiraf, bir utanç. Ve kadın der ki: “Belki de uyanmak, Sadece yeniden uyumaya benzer biraz.” Adam susar. Ama o sessizlik, bütün gerçeği anlatır: Bir adamın içindeki karanlıkla, Bir kadının düşündeki ışığın savaşı. Gözler tamamen kapalıdır hâlâ, Ama kalp artık her şeyi görür. Sinan Bayram

Bazı geceler uyuyamıyorum. Mesela, Sen gelince aklıma, sabahı görüyorum. Öyle yapıyorum, böyle dönüyorum. Biraz kaşınıyorum, karanlığa bakıyorum. Kapatıp gözlerimi düşünmemeye çalışıyorum. Evet bir ara uyuyorum doğru. Sen gittin gideli İçtiğim kahveler hariç, Her gece aynı uykusuzluğu yaşıyorum. "Hayal Duvarı" 10.09.2026 Karapürçek

Koynumda İzmit Aklımda İstanbul var Cengiz Saba 2011 / İzmit

Nasıl anlatsam bilmiyorum… Dağlarım karlı, benim. Zor geçer kışlarım. Yolumu gözler kızım. Kapanır yollarım, üşürüm, yalnızım. Kar basar üzerime. Kırılır dallarım. Gecelerim boran olur. Kurtlar iner köylerime. Hasatlarım talan olur. Çığ düşer yüreğime, eşkıya yaşlar basar gözlerime… Kara kış pusu kurmuş kaderime, duman olur, viran olur. Dönüş yakındır desem, söylesem, yalan olur. Hayatım geçti göçebe. Kaderle oynadım körebe. Son mevsimi ömürlük. Bu oyunun son perdesi. Belki tek yüz görümlük tesellinin zerresi. Geldi belki zamanı, çıkmak için son yolculuğuma. Sobelendim hayata, elma dersem çık! Armut dersem çıkma. Kızıla çalar topraklarımın altın rengi yaprakları. Ve bir ömrün sonbaharı. Yalandan dolandan ayrılmanın günü, saati... Hayat denen yolculuk ve geri dönüş akdi. Bütün dertlerden sıyrılma vakti. Kader denen yazının kutsal daveti. Ve mizanın iki kefesi. Bir tarafta hayatım, bir tarafta hikâyesi. Ağırsa hayatım hikâyesinden, cehennem dediğin nedir ki? Hafifse zaten istemem cenneti. Gökyüzünde bulutlara, kuşlara karışacağım. Kavuşup tüm çiçeklere. Dağlara haykıracağım. Uçurtmanın peşinde. Çocuklar gibi. Hiç utanmadan. Hıçkıra hıçkıra ağlayacağım. Uzun lafın kısası, meselenin hülasası. Gurursa yaşamın sahte cilası, özlem yırtılan ömrümüzün gerçek yaması. Çok zaman oldu, bulut gözlüm, görmeyeli seni. Ay’ın şimali. Gecemin hilali. Göğsümde uyuttuğum. Bir nefeslik kokusunda derdimi unuttuğum. Yıldız gibi kaymasın diye avucumda tuttuğum. Küçük kuşum, tatlı kızım. Gönül ağrım, yürek sızım. Sen yoksun ya, bahar gözlüm. Bir gök taşı kadar ıssızım. On iki yaşındaydın, terk ettin. Tamam... kızım, dedim, reddettin. Bir daha görmek istemedin. Ne dediysem dinlemedin. Bir fotoğraf karesi geçti elime. “Bu senin kızın, bak!” dediler. İnanamadım gözlerime. Şaşırdı kaldı gözlerim, ben küçüklüğünü özlerim. Büyüyüp serpilmişsin. Genç kız olmuşsun. Sanki bir başkası, sanki yabancı. Sen hariç... nur tanem, herkes… yalancı. Bilmiyorlar ki başımın tacı, derdimin ilacı. Kimisi, “O küçük, sen affet.” diyor. Ben affetsem ne olur ki? O beni affetmiyor. Kalemimi kırmış kızım. Alın yazım... Hayır/sızım. Yaram derin, sızım sızım. İflah olmaz yaralarım. Kan kaybım çok. Dermansızım. Deva bulmaz. Dermanım yok. Umarsızım. Barışmak ne kelime... Dokunamam bile. Utanırım. Bakamam ki yüzüne. Gözünün içine. Dizinin dibine sokulamam ki. Oysa... Sen doğduğun gün. Güneş başka doğmuştu. Sen doğduğun gün. Dünya benim olmuştu. Sen doğduğun gün. Ruhum senle dolmuştu. Söyleseler inanmazdım bir gün. Canpareme darılacağım. Affetsen de beni. Affetsem de seni. Söylesene bana, sana nasıl sarılacağım...? Yılmaz Tizgöl 01.05.2020