İnsana sessizlik çökünce, ruh kendisinden bile kaçmak ister. Dünya ne kadar genişlerse genişlesin, kulun tutunacak dalı, kaçacak yeri kalmadığında atacağı adımlar küçülür, omuzlarındaki yük ağırlaşır. Kalbin en kırılgan anı, kendi çaresizliğiyle yüzleştiği andır. Sustu her şey bir an daraldı âlem Sırtımda dağ gibi tepinir elem Yalnızlık çökünce içime her an Ruh kendi sesinden der mi toparlan ​İşte tam o noktada, mahcubiyete cürümlere rağmen sırtını yaslayabileceği tek bir hakikat kalır: Mülkün asıl sahibinin sonsuz merhameti. Utancım afakta fark etmek ihsan Açılır kapılar biter bu hüsran Sussam da sönmedi ümidin harı Karanlık gecenin var bir baharı Mahcubiyet ve cürümler nefesi kesse de, kapının cömertliğini bilmek insana yeniden nefes aldırır. Çaresizlik, çarenin kaynağını hatırlattığı müddetçe bir kayıp değil, inşiraha koşan vuslatın ilk adımıdır. Gören çaresizce koymaz kulunu Şüphesiz halk eder hayır yolunu Çaresizlik vuslat kaçıştan başka O kapıya varmak düşürür aşka ​Avuçları göğe açıp en derin acziyetle sığınmak... ​Açtım avucumu durdum duaya Bıraktım kendimi sonsuz sevdaya Ne kadar düşerse düşsün, ne kadar incinirse incinsin insan; kendini yaratanın şefkatine rahmetine teslim olduğu an düştüğü yerden kalkar, yeniden zulmetten selamete çıkar. Allah'ım Yâ ilahel alemin bizi düşürme dara “İsteyen yok mu diyen” bağışla yüzüm kara Sana sığınıyorum rahmeti bol Allah’ım Çaresizler çâresi hâşa sensiz ne çâre Yerin göğün sahibi senden başka kimim var Gazabından kahrından bizi uzak eyle yâr Biz memluküz Sen Mâlik şefkati bol Allah’ım Sen Erhamerrahimin biz çaresiz günahkâr Sen her şeye kadirsin ümmeti Kerbeladan Koru Allah’ım bizi kazadan her beladan Hâlik’im sığınağım himmeti bol Allah’ım Bizi mahcup eyleme sensin bizi yaratan Ömer Ekinci Micingirt

buzdan bir evim vardı şeker sevgilim tuzdan yemeğim sonra ne oldu biliyor musunuz? Yağmur yağdı!