İstiyorum ki şu anda Ülkenin tüm camilerinden, Sela okunmaya başlasa! Deseler ki: Şeytan öldü! Ve... Ardından... Fatiha okunmasa! Yılmaz Tizgöl 01.07.2020 / Moskova

MED CEZİR Gün gelir karınca olur, File kafa tutarsın. Gün gelir fil olur, Karıncadan korkarsın. Gün gelir deli derler, Alaylı gözle bakarlar. Gün gelir ne akıllı adammış derler, Senin bir sözünle peşinden giderler. Gün gelir hakkını ararsın, İşin mi yok derler. Gün gelir hakkını aramazsın, Ne aciz adam derler. Gün gelir bilgini paylaşmak istersin, Ne çok konuşuyor derler. Gün gelir sükût edersin, Gönül adamı derler. Gün gelir sana da şair derler, Bana da şair derler. Gün gelir derler dostum, Yapmadan yaptı derler. Muhsin yener 08/08/2007

Bana en çok seni otobüs durakları unutturdu. Hiçbiri gideceğim yere karşı çıkmadı. Kartımı okuttum. Cihaz yetersiz bakiye demedi. Bir durak eksiksin, dedi sanki. Şoför aynadan baktı. Yüzüm arka koltuklarda kalmış olabilir. Cam kenarına oturdum. Şehir, kırmızı ışıklarda nabzını ölçtürüyor. Yeşil yanınca taburcu oluyor. Yan koltuktaki çocuk biletini cebine koymak yerine yumruğuna bastı. İnmeye kıyamadı. Son durakta herkes indi. Otobüs inmedi.

Besmeleyle açıldı gönül defteri, Satır satır ömrüm düştü sayfaya. Kimi zaman hasret oldu kelâmım, Kimi zaman yakarıştı Mevlâ'ya. Bir nefestim geldi geçti bu dünya, Ne taht kaldı ne de kalan saltanat. Yazdıklarım ibret olsun diyedir, Sözün özü Hakk'adır her emanet. Gördüm nice gelip geçen kervanı, Toprak örttü nice beyleri hanı. Baki kalan bir duadır dildeki, Gerisi hep rüzgârın nişanı. Aşk ile yazıldı gönlün feryadı, Bazen gözyaşıdır bazen muradı. Okuyanlar kusuruma bakmasın, Kulun sermayesi ihlâs ve adı. Ne övgü isterim ne de bir alkış, Hakikat yolunda sürsün bu yürüyüş. Bir gün benim de sesim kesilince, Şahit olsun bu satırlar ve bu bakış. Kalem kırılır, sayfalar kapanır, Hüküm yalnız âlemlerin Rabbinindir.

uzak masalların dilek ağacıyım gözlerini kısıp gövdemdeki reçinenin kokusuna tutunda gel bulutların şimşeklerin valsi en tepemde dans etmek istersen güçlü dallarım yeşil yapraklarım eşlik eder sana yok uzanıp yatmak istersen gölgeme toprağımın tavı tıknaz otlarımın yumuşaklığı yeter gel ! heybenin dolu olmasına saçlarının ıhlamur kokmasına gerek yok sabahımın aydınlığına gecemin tamburasına dokun sokağın menevşesinde gölgeleri uyut da gel dudağımda mor salkımlı ağdalı hüzünler elimde gümüşten sini bir bardak su kapımda bakırdan el aynalı tokmak gelince ses ver güneşin selamı var seherin serinliği üç vakte tomurcuklanacak bahtımızın gülleri avluda bir sepet elma bir testi şarap masanın umudu sandalyelerin körpecik güftesi var gel-e mez sen ne bağ var ne bağban ne gül ne de gülşen dilimde olmayacak bir duanın kırık dökük sünepe gözyaşları bir de kapının üstündeki paslı sundurmanın kekeme kuşları firuzem 2511202505:08

Beni bir gurbetin karnında unuttular uzaklığa doğdum ilk ağlayışım bir yere varamamanın en eski biçimiydi Demi kaçmış bir gecenin karanlığını çiğnedim ömrümce dişlerimin arasında siyah bir hüzün sigarasından sönmeyen bir iz kaldı dudaklarımda terk edilmiş bir küllüğün rengi gözlerimde kimsenin üstlenmediği bir sarılık Beni bile isteye en uzun gecede sancılandılar adımın başına kara düştü kaderim kışın yüzünden kesildi daha kundaktayken uzaklık büyüdü içimde Ellerimde tutuşan karla top oynamadım ben avuçlarımda kardan önce üşüyen bir şey vardı şiirlere sığındım şiirler benden üşüdü Yüzümden güllere küskün bir mevsimin ağıdını sildim tuzu aktı dilime /tuzu bir yaranın denize öğrettiği tadı iyi bilirim ben bundandır şiirlerim tuz kokar her dizem kıyıya vurmuş geri dönememiştir benim Kalbimin yosun tutan yönünde kuzeyin sensizliği var pusulamın ibresi sana döndükçe kendimden şaştım bensizlik ne çok tanıdık bana İki yitiğim var bu sersefil aşkta biri kışa doğan ben öteki ayazında seni ararken senden de kendinden de üşüyen ben Sen mi... sen hiç olmadın ki. yokluğun bile benden daha gerçek durdu bu hayatta ben kendime yetişemediğim kadar sana hep geç kaldım En çok kendime dargınım seni sevdiğim kadar uzaklığını da sevdim diye dargınım bana yarama merhem aramıyorum hayır kanamanın el yazısını ezberliyorum Bu yüzden hep ben sana yolcu kendime bir valiz dolusu kadar yokum valizimin dibinde hangi istasyona kesildiğini okuyamadığım bir bilet var bir de küçücük bir eldiven bir teki bende öteki kimin cebinde s o r m u y o r u m sormaya korkuyorum ya bir gün bütün yolları bitirip o eli bulursam ve o el beni hiç tanımazsa diye sormucam _beyhude/22 Aralığa doğmak...

..... seni seviyorum direncimle başa çıkabildiğim taktirde ellerimi kirletmeden geçebiliyorsam eğer bu yoldan bir kez daha sana yürürüm inan .... hangi bahardan çekip çıkarıp esrarını emanetçiye emanet ettiğim yezit bir rüzgarın kıvrımlarına sırnaşan es gülüydün sen estikçe beni bana hatırlatan ... tut iki yakamdan bir hazan vakti bahçene sürgün et yine içim,, dışım,, bütün varlığım,, şikayetçi değil esaretine .. ve çıkartıp yara bandını yüzümden bir şişe köpek öldürenide bitirdikten sonra dur durak bilmediğimiz sevişmelerin ortasına at kendini ıtri''den dinlediğimiz tıngırtı eşliğinde . yağma yok sen beni kadınlığınla rezil edeceksin kanlanmış gözbebeklerin kan kusarken dudakların balyaj atılmış gecelere izimizdeki şarapçı diyeceksin Serhat Ülker

kelime haznemde tükense de aşkı tarif ettiğim kelimeler aşkı şişeyle değil şiirle bölüşenlerdenim ben yazdıkça… aşkı azaltıyor muyum ya da çoğaltıyor muyum bilemesem de… yazmayı içmeye tercih edip bıçağın keskin tarafında uyuyanlardanım vurgun yemekten korkmayan bıçkın süngerciler gibi dalıp aşkın en derinine nefes bile almayanlardan aşkı zemzem bilip yayan yapıldak çöle yürüyenlerdenim günah olanı günahsız sevenlerden bir b/ela göz uğruna serden geçenlerdenim sevdası için… Hayber'de, Hz Ali surlarda, Ulubatlı Hasan Çanakkale'de, Seyit onbaşı olup yalın yürek savaşanlardanım içinde kum fırtınaları eskise de aşka toz kondurmayanlardan yarasını annesinden saklayan çocuklar gibi aşkı köşe bucak saklayıp aşkı… dile sakız etmeyenlerdenim unutmak dediğin kelamı sildim ben alfabemden kırk yılda bir bulduğunu kırk yılda bile u n u t m a y a n l a r d a n ı m

I. Ey gönül, derd ile nâlân olmağın mâhı nedir? Gözyaşı seylâbı seyreyle ki, billâhı nedir? (Ey gönül, dertle ve iniltiyle dolup taşmanın sebebi nedir? Gözyaşı selini seyret de Allah aşkına bunun hikmeti nedir?) II. ​Gül-i handânı unutturmadı zîrâ ki bu kış, Hâr-ı hicrân ile bülbül çekenin âhı nedir? (Çünkü bu kış, gülen gülü unutturmadı; Ayrılık dikeniyle bülbülün çektiği o ahın sebebi nedir?) III. ​Künc-i gurbette kalan cân u tenin mîrâsı, Bir avuç hâk ile bir fânînin gümrâhı nedir? (Gurbet köşesinde kalan can ile tenin mirası, Bir avuç toprak ile bir fâninin dalgınlığı nedir?) IV. ​Ey Mer'aşi Osman, yazılan nâme-i aşkın faslı, Defter-i ömr içre bu gavgânın beyhûdesi nedir? (Ey Maraşlı Osman, yazılan aşk mektubunun faslı, Ömür defterinin içindeki bu kavganın boşunalığı nedir?)

geleceğimin yırtıldığı anı gördüm son direncim de kırıldı gitti o an ellerimden ve ilk defa ölüm içimdeki bir şeyi bitirmek için gelmişti bana izledim ölümümü ben ömrümü ömrüne eklemeye hazırken o uzaktan bir tanıdıkmışım gibi öylesine birkaç damla yaşla toprağa verip bedenimi kolaylıkla beni unutmuştu bir anda kırgınlıklar kaldı tüm sözler anlamını yitirdi ben cesedime bakıyordum bir yabancı gibi bir sela daha okunuyordu ruhumda adımla ama bu sefer farklıydı hiçbir şey hissedemedim bir yalancı gibi ağladım sadece ağladım ölenin duygularım olduğu anlaşılmasın diye ağladım delice ne gitmeye hâlim vardı ne de kalmaya cesaretim ama saklanacak yer de yoktu en iyi yaptığım şeyi yaptım binlerce maske geçirip yüzüme on binlerce cesedimi yükleyip sırtıma kahkahalar attım en yüksek perdeden hâlâ çok sevilirmiş gibi hâlâ vazgeçilmez bir aşka sahipmiş gibi kahkahalar attım çılgınca oysa az önce toprağa verilmiştim hem de tıpkı bir yabancı gibi

Gözlerimi açtım — ışık değil, anlam aradım. Ama anlam sessizdi, ve sessizlikte yankılanan bendim yalnızca. Dağlara baktım: Taşlar bile bir amaçla duruyor gibiydi. Ben ise, kendi varlığımın ağırlığını taşıyan bir soru işaretiydim. Güneş doğdu — bir mucize değil, bir alışkanlıktı. Ama ben, her sabah yeniden, bu alışkanlığa şaşırmayı seçtim. Belki de yaşam, bir nedeni olmadan sürdürebilme cesaretidir. Belki ışık, karanlığı anlamak için vardır. Ve ben, ne kurtuluş arıyorum artık ne sonsuzluk. Yalnızca, bu anlamsızlığa kendi adımı verebilmenin huzuru. Sinan Bayram