Eski defterleri açıp hatrına soluk sarı yapraklarını kokladım bu sabah, Nâzım’ın mavi limanlarından, Ahmed Arif’in hasret rüzgarlarından geçerek, Geçmişin o asil, o demir leblebi edebiyatını yad ettim bugün senin için... Turgut’un güvercinleri kondu parmak uçlarıma, Cemal Süreya’nın yazılmamış mısralarını aradım köşe bucak gözlerinin kahvesinde. Çünkü sevda dediğin, eskimeyen tek lisanıydı bu yorgun toprağın; Ben o lisanla büyüdüm, o dille sevdim seni, o dille direndim zamana. ​Şimdi gözlerine bakarken, Atillâ İlhan’ın sisler bulvarında kaybolmuş gibi yürüyorum sadece, üstüne yürüyorum. Ne yasaklar durdurabiliyor bende bu divâne nehrin akışını, Ne de ömrün yokuşlu merdivenleri. Sen benim hem en eski ezberimsin, Hem de yarın kurulacak olan en taze cümlem. Geçmişin o büyük şairleri mezarlarında rahat uyusun artık, Çünkü onların yaktığı o kıvılcımla, ​Alayına İsyan, Alay'ına Şiir diyorum... Korkmuyorum! Ne cümlenin düşmanlığından, ne hayatın katı kanunlarından... Ben sana olan sevdamı sefalet içinde ama asilce yazdım Eyüpsultan yokuşlarında, Kadıköy vapurlarının buğulu camlarına adını kazıdım. Dünya bir yana, senin o yorgun ama mağrur bakışın bir yana! Karşı koyduğum ne varsa şu kahpe düzene, Hepsini bir kenara itip, Alayına birdirbir çekiyorum şimdi bu sevdanın satırlarında. Eski ustalar başımı okşasın gökyüzünden: Bakın, diyorlar, hala yaşıyor o büyük aşk, Hala boyun eğmedi kirlenmiş zamana! Cahit Zarifoğlu’nun en narin zarflarında bekledi bu yürek seni, Edip Cansever’in meyhanelerinde masaya atıldı adının ilk harfleri. Ben ki yıldızlara bakan adamların mirasçısıyım, Taşra trenlerinin gar garlarında unuttum hüzünleri. Bir mendil sallıyorum şimdi geçmişin o sararmış hatırasına; Çünkü ne sana olan sevgim eksildi benden, Ne de göğsümdeki o eski, o asi rüzgar dindi. ​Şimdi buradayım işte şiir satırlarında, Tarihin tozlu raflarından süzülüp gelen bir gazel gibi değil, Sokak ortasında haykırılan en ham, en gerçek türküyüm karşında. Kim varsa bende ki sevdaya çelme takmak isteyen, Kim varsa yarınlarıma ipotek koyan: Alayına birdirbir, Alay'ına şiirlerle meydan okuyorum! ​Bir elimde Orhan Veli’nin garip tebessümü, Diğer elimde Ahmed Arif’in kilitli kapıları zorlayan direnci... Ben bu aşkı masallardan değil, Acının ve direnişin, Güzel günlerin inancıyla ördüm ilmek ilmek. ​Gök gürlesin, yer yerinden oynasın diye değil; Ben bu sevdayı sana yazdım bir kere, Alayına inatla, alayına sevdamla son nefesime kadar... Hüznünü bende bırak, uzaklarda kal ama hep içimde kal, hasretle kal, sevgiyle kal.

Karanlık, dev bir tül gibi sardı göğü, kanat çırparken unutulmuş melek gibi, susuz bir kehanetin buğusunu çektim içime, çölde çatlamış ayna gibiydim bilmediğim duygunun, kuyusuna eğildim. belki de varoluşun en eski sezgisiydi bu göle atılan taşların yankısı gibi, kurak bir suyun son duası... sır gibi süzüldüm zamanın kıvrımlarında; sörf yaptım, tenime ışıldayan gecenin damarında görünmez bir pusulanın iğnesini batırdım kalbime. gökyüzündeki yıldız tozunu sürdüm güz yanığı yaralarıma bu gece. Ay kanadı; öksüz bir tılsım vardı. geceyi kavuran keşişleme, kırık zamanlardan esen bir uğultuyla kulağıma aşk fısıldadı. karanlık ormanda kaybolmuş bir çocuk gibi ürperdim, dallar arasında asılı duran eski bir çan gibi çınladım bu gece... Hani derler ya kanlı ay uğursuzdur; benim içinse yırtık kaderimin işaret fişeği oldu. sevebilir miydim başkasını? hiç öğrenmediğim bir şey bu; henüz söylenmemiş dua, ruhuma asılan göçmen bir sır, gecenin kanadına sürülen sessiz bir nida oldu gizlice. Kim bilir hayat belki sürprizlere gebedir, hangi yarım kalmış masalda henüz bilmediğim sabahlar doğurur kimbilir? hangi görünmez denizlere gümüşten köprüler kurardı? ve ben kayıp mevsimler gibi hangi ormanda yeşerir, gökkubbenin altında yankılanan kadim bir şarkı olurdum yeniden, göğün kemerinde asılı kaldım öylece... Yıldızlar sellektör yapıp durdu gözüme, ay gülümsedi gümüş dişleriyle. belki yarın, kanlı ay gidince gökyüzünden zaman ve kaderin müziği çalar aynı notadan; parlak bir yıldız gibi gelip konar saçlarıma aşk, adıma şiirler yazar sevgili. karanlık, korkulacak bir şey değildir belki..

Ömrün harman yerinde esip geçti sert rüzgâr Tekrar koşup yanıma gelsen de anlamı yok Yazdan eser kalmadı her tarafım şimdi kar Gözyaşımı elinle silsen de anlamı yok Geceler zindan oldu uykular kaçıp gitti Sana olan inancım hepten tükenip bitti Verdiğin boş sözlerin bil ki canıma yetti Göğsümdeki sızıyı bilsen de anlamı yok Yıllar yılı özlemle yollarına bakmıştım Sevda denen ateşi tek başıma yakmıştım Sevginle yüreğimde hülyalara akmıştım Hasretinden, kahrından ölsen de anlamı yok Soldu bütün çiçekler açmaz artık bu bağda Yalnızlığın yükünü taşırım ahir çağda Tek başıma kalsam da yoksun artık dimağda Yeni baştan gönlümü çelsen de anlamı yok Seğmenoğlu son verdi artık bu efsaneye Umutlar birer birer çekildi hep sineye Ömrü kurban eyledim boşa giden seneye Yalvararak bağrını delsen de anlamı yok Seğmenoğlu (Dr.Osman Akçay)

MED CEZİR Gün gelir karınca olur, File kafa tutarsın. Gün gelir fil olur, Karıncadan korkarsın. Gün gelir deli derler, Alaylı gözle bakarlar. Gün gelir ne akıllı adammış derler, Senin bir sözünle peşinden giderler. Gün gelir hakkını ararsın, İşin mi yok derler. Gün gelir hakkını aramazsın, Ne aciz adam derler. Gün gelir bilgini paylaşmak istersin, Ne çok konuşuyor derler. Gün gelir sükût edersin, Gönül adamı derler. Gün gelir sana da şair derler, Bana da şair derler. Gün gelir derler dostum, Yapmadan yaptı derler. Muhsin yener 08/08/2007

Bana en çok seni otobüs durakları unutturdu. Hiçbiri gideceğim yere karşı çıkmadı. Kartımı okuttum. Cihaz yetersiz bakiye demedi. Bir durak eksiksin, dedi sanki. Şoför aynadan baktı. Yüzüm arka koltuklarda kalmış olabilir. Cam kenarına oturdum. Şehir, kırmızı ışıklarda nabzını ölçtürüyor. Yeşil yanınca taburcu oluyor. Yan koltuktaki çocuk biletini cebine koymak yerine yumruğuna bastı. İnmeye kıyamadı. Son durakta herkes indi. Otobüs inmedi.

Besmeleyle açıldı gönül defteri, Satır satır ömrüm düştü sayfaya. Kimi zaman hasret oldu kelâmım, Kimi zaman yakarıştı Mevlâ'ya. Bir nefestim geldi geçti bu dünya, Ne taht kaldı ne de kalan saltanat. Yazdıklarım ibret olsun diyedir, Sözün özü Hakk'adır her emanet. Gördüm nice gelip geçen kervanı, Toprak örttü nice beyleri hanı. Baki kalan bir duadır dildeki, Gerisi hep rüzgârın nişanı. Aşk ile yazıldı gönlün feryadı, Bazen gözyaşıdır bazen muradı. Okuyanlar kusuruma bakmasın, Kulun sermayesi ihlâs ve adı. Ne övgü isterim ne de bir alkış, Hakikat yolunda sürsün bu yürüyüş. Bir gün benim de sesim kesilince, Şahit olsun bu satırlar ve bu bakış. Kalem kırılır, sayfalar kapanır, Hüküm yalnız âlemlerin Rabbinindir.

uzak masalların dilek ağacıyım gözlerini kısıp gövdemdeki reçinenin kokusuna tutunda gel bulutların şimşeklerin valsi en tepemde dans etmek istersen güçlü dallarım yeşil yapraklarım eşlik eder sana yok uzanıp yatmak istersen gölgeme toprağımın tavı tıknaz otlarımın yumuşaklığı yeter gel ! heybenin dolu olmasına saçlarının ıhlamur kokmasına gerek yok sabahımın aydınlığına gecemin tamburasına dokun sokağın menevşesinde gölgeleri uyut da gel dudağımda mor salkımlı ağdalı hüzünler elimde gümüşten sini bir bardak su kapımda bakırdan el aynalı tokmak gelince ses ver güneşin selamı var seherin serinliği üç vakte tomurcuklanacak bahtımızın gülleri avluda bir sepet elma bir testi şarap masanın umudu sandalyelerin körpecik güftesi var gel-e mez sen ne bağ var ne bağban ne gül ne de gülşen dilimde olmayacak bir duanın kırık dökük sünepe gözyaşları bir de kapının üstündeki paslı sundurmanın kekeme kuşları firuzem 2511202505:08

Beni bir gurbetin karnında unuttular uzaklığa doğdum ilk ağlayışım bir yere varamamanın en eski biçimiydi Demi kaçmış bir gecenin karanlığını çiğnedim ömrümce dişlerimin arasında siyah bir hüzün sigarasından sönmeyen bir iz kaldı dudaklarımda terk edilmiş bir küllüğün rengi gözlerimde kimsenin üstlenmediği bir sarılık Beni bile isteye en uzun gecede sancılandılar adımın başına kara düştü kaderim kışın yüzünden kesildi daha kundaktayken uzaklık büyüdü içimde Ellerimde tutuşan karla top oynamadım ben avuçlarımda kardan önce üşüyen bir şey vardı şiirlere sığındım şiirler benden üşüdü Yüzümden güllere küskün bir mevsimin ağıdını sildim tuzu aktı dilime /tuzu bir yaranın denize öğrettiği tadı iyi bilirim ben bundandır şiirlerim tuz kokar her dizem kıyıya vurmuş geri dönememiştir benim Kalbimin yosun tutan yönünde kuzeyin sensizliği var pusulamın ibresi sana döndükçe kendimden şaştım bensizlik ne çok tanıdık bana İki yitiğim var bu sersefil aşkta biri kışa doğan ben öteki ayazında seni ararken senden de kendinden de üşüyen ben Sen mi... sen hiç olmadın ki. yokluğun bile benden daha gerçek durdu bu hayatta ben kendime yetişemediğim kadar sana hep geç kaldım En çok kendime dargınım seni sevdiğim kadar uzaklığını da sevdim diye dargınım bana yarama merhem aramıyorum hayır kanamanın el yazısını ezberliyorum Bu yüzden hep ben sana yolcu kendime bir valiz dolusu kadar yokum valizimin dibinde hangi istasyona kesildiğini okuyamadığım bir bilet var bir de küçücük bir eldiven bir teki bende öteki kimin cebinde s o r m u y o r u m sormaya korkuyorum ya bir gün bütün yolları bitirip o eli bulursam ve o el beni hiç tanımazsa diye sormucam _beyhude/22 Aralığa doğmak...

..... seni seviyorum direncimle başa çıkabildiğim taktirde ellerimi kirletmeden geçebiliyorsam eğer bu yoldan bir kez daha sana yürürüm inan .... hangi bahardan çekip çıkarıp esrarını emanetçiye emanet ettiğim yezit bir rüzgarın kıvrımlarına sırnaşan es gülüydün sen estikçe beni bana hatırlatan ... tut iki yakamdan bir hazan vakti bahçene sürgün et yine içim,, dışım,, bütün varlığım,, şikayetçi değil esaretine .. ve çıkartıp yara bandını yüzümden bir şişe köpek öldürenide bitirdikten sonra dur durak bilmediğimiz sevişmelerin ortasına at kendini ıtri''den dinlediğimiz tıngırtı eşliğinde . yağma yok sen beni kadınlığınla rezil edeceksin kanlanmış gözbebeklerin kan kusarken dudakların balyaj atılmış gecelere izimizdeki şarapçı diyeceksin Serhat Ülker

kelime haznemde tükense de aşkı tarif ettiğim kelimeler aşkı şişeyle değil şiirle bölüşenlerdenim ben yazdıkça… aşkı azaltıyor muyum ya da çoğaltıyor muyum bilemesem de… yazmayı içmeye tercih edip bıçağın keskin tarafında uyuyanlardanım vurgun yemekten korkmayan bıçkın süngerciler gibi dalıp aşkın en derinine nefes bile almayanlardan aşkı zemzem bilip yayan yapıldak çöle yürüyenlerdenim günah olanı günahsız sevenlerden bir b/ela göz uğruna serden geçenlerdenim sevdası için… Hayber'de, Hz Ali surlarda, Ulubatlı Hasan Çanakkale'de, Seyit onbaşı olup yalın yürek savaşanlardanım içinde kum fırtınaları eskise de aşka toz kondurmayanlardan yarasını annesinden saklayan çocuklar gibi aşkı köşe bucak saklayıp aşkı… dile sakız etmeyenlerdenim unutmak dediğin kelamı sildim ben alfabemden kırk yılda bir bulduğunu kırk yılda bile u n u t m a y a n l a r d a n ı m

I. Ey gönül, derd ile nâlân olmağın mâhı nedir? Gözyaşı seylâbı seyreyle ki, billâhı nedir? (Ey gönül, dertle ve iniltiyle dolup taşmanın sebebi nedir? Gözyaşı selini seyret de Allah aşkına bunun hikmeti nedir?) II. ​Gül-i handânı unutturmadı zîrâ ki bu kış, Hâr-ı hicrân ile bülbül çekenin âhı nedir? (Çünkü bu kış, gülen gülü unutturmadı; Ayrılık dikeniyle bülbülün çektiği o ahın sebebi nedir?) III. ​Künc-i gurbette kalan cân u tenin mîrâsı, Bir avuç hâk ile bir fânînin gümrâhı nedir? (Gurbet köşesinde kalan can ile tenin mirası, Bir avuç toprak ile bir fâninin dalgınlığı nedir?) IV. ​Ey Mer'aşi Osman, yazılan nâme-i aşkın faslı, Defter-i ömr içre bu gavgânın beyhûdesi nedir? (Ey Maraşlı Osman, yazılan aşk mektubunun faslı, Ömür defterinin içindeki bu kavganın boşunalığı nedir?)