@İlhan Vural

Sen beni bir kere sevdin mi, O zaman katlanacaksın kıskançlığıma, Sevgime, hasretime, hüznüme; Bir de yerli yersiz kurduğum düşüncelere... Yakından, uzaktan Kurduğum hayaller çerçevesine... Parça parça olmuşken ben, Seni her şeyimle severcesine... Günah dolu bu aşktan beni çıkarma; Lakin ben ölene kadar İkimiz de birbirimizi sevmeli, Bir ay ışığından Lodos doğana kadar. Issız ıssız sokaklarda, Sokak lambalarını selamlarcasına sarılmak sana... Bir kibrit çöpü gibi hasretin leşi, Elbet yanıp gidecek, biliyorum; Bir özlem ateşi. Ne kadar beklenecekse beklenecek, Aksi aşkı bozar. Bir kalemin ucundan fışkırıyor, Hepsi birer ölü larva... Konuşuyor yalnızlığın sessizliğiyle, Bir gece vakti yanmayan ampulümle. Hayal meyal hatırlarım İlk yazdığım şiiri... Kimse görmesin diye atmıştım bir köşeye; Bahsediyordum uçan kuşlardan. Şimdi bir uçan kuş özgürlüğünü ararım aşkta, Öylesine güzel sevmek seni. O kadar aşkla bağdaşıyorsun ki, Benziyorsun kırmızı rengine. Hissettiriyorsun iliklerime kadar aşkı. Yıkık harabelerde yağmalayan Birkaç hoyrata bırakmayalım En güzel aşkı; Bir o kadar da güzel hanımın gözlerinde saklayalım. Gizleyelim herkesten; Kimse bilmesin dondurucu soğukta sana boğarcasına sarıldığımı, Doladığımı bir elimi beline... Korktuğumu bilmesinler kaybetmekten Böylesine bir aşkı. Sen beni bir kere sevdin mi, O zaman aşkı umutsuzluğa yaklaştırmayacaksın.