@Aymis

Kapıdaki 2 bir süredir tek vidasıyla duruyor. Ev bunu saklıyor. Çaydanlık da. Kaynadıkça kapağını kaldırmıyor, yalnız buharını koridora salıyor. Koridor, terlikleri usulca birbirinden ayırıyor. Sol terlik kapıya yakın. Sağ terlik, evin içinde dolaşıyor. Ayağı olmadan. Masanın altındaki kova yağmur bekliyor. Tavanın haberi yok. Yine de içine damlıyor. Bir damla. İki damla. Bir... İki... Kapı hafifçe öksürüyor. 2 biraz daha aşağı iniyor. Zil çalıyor. Kimse acele etmiyor. Ses, askıya asılıyor. Askı, ceketi çıkarıp zili giyiyor. Çay taşıyor. Ocak aldırmıyor. Lavaboya yürüyen su yolda paspasa uğruyor. Paspas eve gireni değil, çıkanı siliyor. Kovanın içindeki iki damla üçüncüyü beklerken ince bir tık. 2 nihayet düşüyor. Kapıda yalnız bir 1. Garip. Koridordaki terlikler yan yana gelince yeniden 2 oluyor. İki fincan. İki sandalye. Masanın altında birbirine sokulmuş iki toz. Ev, saymayı kapıdan öğrenmiş. Bir ileri. İki geri. Bir ileri. İki geri. Süpürge buna tempo tutuyor. Kova itiraz etmiyor. Akşam eşikte duran 2'yi içeri almak istiyorum. Ayakkabılık yer açıyor. Askı omzunu kaydırıyor. Paspas bir adım geri çekiliyor. 2 içeri girmiyor. Sabah kapıyı açıyorum. Yerinde duruyor. Bu kez 1 dışarı çıkmış.