@Aymis

Fotoğrafçı "Gülümse." dedi. Sanki cebimde varmış gibi. Aradım. Montun sağ cebinde eski bir fiş. Sol cebinde otobüs bileti. İç cebimde bir düğme. Hangi gömlekten düştüğünü hatırlamadım. İnsan kendinden kopan şeylerin kime ait olduğunu unutuyor. "Gülümse." dedi yine. Bu kez dişlerimi gösterdim. Fotoğrafçı başını salladı. "Olmadı." Haklıydı. Diş gülüşün akrabası. Kendisi değil. Tam o sırada yan odadan bir çocuk kahkahası geldi. Makine o tarafa döndü. Ben de. Çocuk sustu. Makine de sustu. Fotoğraf çekilmedi. Eve boş çerçeveyle döndüm. Duvara astım. Gelen herkes "Burada ne vardı?" diye sordu. "Henüz olmadı." dedim. anılar bile önce yerini seçiyor.