Hastaneye sadece arkadaşımı almaya gitmiştim.
Beni de beklettiler.
Demek istemiyorum.
Çünkü beklemek
hastanelerin ücretsiz hizmeti.
Elime bir sıra numarası verdiler.
Numaram
iki yüz on sekiz.
Benden önce
iki yüz on yedi kişi iyileşmiş gibi geldi.
İnsan
sayıların
bu kadar kalabalık olmasına güveniyor.
Yanımdaki çocuk
numarasını buruşturup top yaptı.
Annesi açtı.
Bir daha buruşturdu.
Bir daha açtı.
Bazı umutlar
kâğıttan yapılıyor.
Görevli seslendi.
"İki yüz on sekiz."
Ayağa ben kalktım.
Bir amca da kalktı.
Birbirimize baktık.
İkimiz de
aynı numaraydık.
Sıra
ilk kez
iki kişilik geldi bana.
Doktor güldü.
"Hanginiz gerçek?"
diye sormadı.
İyi doktordu.
İkimizi de dinledi.
Çıkışta
amcayla numaraları değiştirdik.
Eve gelince
annem sordu.
"Muayene oldun mu?"
"Hayır."
"Ne yaptın?"
"Sıramı büyüttüm."