@Merdümgiriz

Zamanın hünerini kaybettiği, Mevsimlerin hep kış olduğu, Takvimin zemheride takılı kaldığı bir ev var. Mazinin en kuytu köşesine atmak istediğim, ama her gün kapımı hoyratça çalan bir ev. Hasta olmak yasak bu evde, Düşe kalka büyümek yanlış. Gülmek bile ölçülü, Ağlamaksa zaten sömürü. Bu evde oynanan oyunların altında neşe değil, hüzün yatar. Saklambaç, yaraları gizlemek için oynanır mesela. Yaran solundaysa soluna, sağındaysa sağına saklanırsın. Pusuda bekleyen o öfkeli bakışlara sobelenmemek için en usta oyuncu kesilirsin; sessizce saklanırsın. Sonra tıp oynanır Canin ne kadar yanarsa yansın Ses çıkarmayınca Acının kazandığı Varlığın kaybettiği Kelimelerin birer yumru olup yutkunmaya mani olduğu, Anneliğin ayrı çocukluğun ayrı kanadığı bir ev... Kapıları hep kapalıdır dış dünyaya, kimsenin gerçekten giremediği. Pencerelerinden ışık sızsa bile, içeriye hiçbir sabahın uğramadığı.... Duvarlarında çivi izleri değil, susmaların asılı olduğu. Her odasında yarım kalmış cümleler, yutulmuş itirazlar, yutkunmuş hıçkırıklar.. dudakta kuruyup kalmış anneler vardı. Bu evde saatler ilerlemez, yalnızca insanlar eskirdi. Bir çocuk büyürdü, boyu uzar, sesi değişirdi, ama korkusu hep aynı yaşta kalırdı. Mutfaktan gelen tabak sesi bile bir alarm gibi çarpardı kalbe. Ayak seslerinden ruh hâli ezberlenir burada. Kapının açılış ve kapanış biçiminden o gece susulup susulmayacağı anlaşılırdı. Bu evde herkes birbirine yakın, ama kimse kimsenin yanında değil. Anneler yorgunluğu içine gömer, çocuklar gözyaşını yastığa. Babalar çoğu zaman taş duvar olur; sert, soğuk ve donuk... Merdümgiriz