@Merdümgiriz

Şiirin Hikayesi "Bir kalbin yeniden doğuş hikâyesi..." Herkesin hazan, yaprak dökümü, ayrılık dediği o mevsimde, ben seninle yeniden doğdum. Hazan olan o mevsimler, Seninle bahara döndü şimdi.. Gönül bahçemde solmuş çiçekler vardı; rengi gitmiş, sesi susmuş, umudu yitmiş… Senin nefesin değince hepsi yeniden can buldu. Bir vakit sessizliğin tutsağıydım ben, hiçbir yankı dönmüyordu içimde. Sonra senin sesin dokundu yüreğime; gecenin içinden bir sabah doğdu sanki... Senden önce hayatım manasız, umutsuz bir vak’a idi... Sevilmenin ne olduğunu bilmezdim.. Aşk, bana periler ülkesinde bir masal gibiydi. Mutluluk benim yakınımdan bile geçmiyordu. Huzur ağacının yaprakları bana hiç dokunmuyordu. Karanlık gecelerim sanki aydınlanmayacak gibiydi. Kaç gece yalancı fecirlerle avunup durdum.. Ufkunda beliren her ışığa O sensin diye koştum. Ve nihayet sen ufkumda bir güneş gibi doğdun.. Hazan olan baharım yeniden yeşermeye başladı Karanlık gecelerime yıldızlar yeniden doğdu Güneş bütün güzelliğiyle başımı okşamaya durdu ve ben kelimelerin değil, kalbinin sesini duydum.. Sevmenin ne demek olduğunu senden öğrendim.. Ruhuma ve kalbime sevdayı yazarken Her dokunuşun bir harf, her bakışın bir cümle oldu içimde. Ben, okunmayı unutan bir sayfaydım; sen, beni yeniden yazan kalem oldun. Şimdi her satırım sen, her kelimem sen. Yalnızlığın sustuğu bir anda, kalbimin ses bulduğu yerdesin. Meğerse bitti sandığım her anda, seninle yeniden doğuyormuşum. Küllerimden değil, senin adını anarak yükselmişim. Artık ben, ben değilim. Ne zamandır içimde bir ben daha var ve o ben yalnız seninle nefes alan, Sevdanın, sevginin dili olan sensin... Merdümgiriz