@Merdümgiriz

Yorgun bir sokak lambasının altında, gece kendi ağırlığıyla çökerken, kaldırıma dökülen gölgem benden daha eski bir yaranın kabuğu. Soyulur, kendi kendine kanar. Şehir, paslı bir makas gibi gökyüzünün ipek kumaşını kesiyor, ve yıldızlar o kesikten sızan unutulmuş kelimeler. Balkonumda bir sardunya değil bu, kırık bir fincanda unutulmuş inatçı bir otun sabrı. Kökleri porselendeki çatlağa tutunmuş, yağmuru bekler. Ben o çatlağın içindeki sessizliği dinlerim. Geçmiş, kristal bir avize gibi asılı tavanımda, her rüzgârda kırılgan notalarla çınlıyor hafızamda, tozu alınmamış ve ışığı sönük. İçimde, terk edilmiş bir tren istasyonu. Raylar, kimsenin varmadığı bir yere uzanıyor, ve saat hep aynı “geç” kalmışlığı vuruyor. Valizler dolusu bekleyiş peronlarda çürümüş. Bir düdük sesi arıyorum, bu buharlı sessizliği yırtacak. Gelen yok. Gidenlerin ayak izleri çoktan silinmiş. Oysa her sabah bir vapur geçer uykumun kıyısından, bacasından rüyalarımı tütererek. Ve ben, deniz görmemiş bir limanın feneri, kendi karanlığıma göz kırparım inatla. Bir gemi beklemem. Benim görevim sadece “orada” olmaktır, kayalara karşı. Söz, ağzımda eriyen bir buz parçası; soğukluğu kalır dilimde, suyu gider. Bir şiir yazmaya kalksam, harfler korkmuş bir kuş sürüsü gibi dağılır kâğıttan. Toplarım onları karanlık odamda, bir fotoğrafı banyò eder gibi. Kırmızı ışığın altında yavaş yavaş belirir yüzün: acının, umudun ve hiç söylenmemiş o tek kelimenin yüzü. Ben, gecenin kestiği o kumaştan, gölgemin kanadığı o yaradan, ve kırık fincandaki o çatlaktan bir gemi yaparım kendime. Yelkeni sabır, rotası yankı. Ve o terk edilmiş istasyondan hiç kalkmayacak bir trene el sallarım her sabah… Merdümgiriz