@Merdümgiriz

Ey Rahman, Kamışlıktan ayrılan ney’in Sabâ nefesli iniltisindeyim… Bu inilti ne bir yok oluş ne de bir varoluş. İnim inim inleyen bir tükeniş... Âşîranım, sızım sızım sızlar oldu… Nevam, dışa çıkamayan iniltiyle hemhal… Segâhım boynu bükük, ne yöne bakar bilinmez… Çargâhım, yolunu bulamayan bir nefes gibi şaşkın, yalnız... Hüseynim incinip kırıldı, her nefeste yarası kanar oldu. Acem, sesini unutup sükûta bürünür oldu. Düğümlenen nefesim Kürdî’de saklı, üflendikçe içime ağlıyor… Kürdî’de düğümlü kalan sesimle Sana üfleniyorum, ey Rahman… Çünkü bu düğümlü inilti ancak Senin nefesinle çözülür… Bir Hu nefesini beklerim… Ve o nefesle, Sana adanmayı dilerim… Merdümgiriz