@Merdümgiriz

Yıllarca kalabalıkların içinden kimseye değmeden, kimseye çarpmadan, sesimi yükseltmeden geçtim. Ne bir yüke parmak izim bulaştı, ne bir sözüm diken olup cana battı. Huzuruna zalim olarak gelmemek için mazlumluğa taliptim hep. Gücüm yeterdi belki, ama kalbimi kirletmekten korktum, vazgeçtim... Haklıyken bile sustum, ileri gitmek varken bir adım geri durdum. Yıllarca kötülüğün eceli oldum. Bana değen her kötülük bende son bulsun istedim. Kötülüğe kafa tuttum, hep iyilikle karşılık verdim iyiliğin varlığına olan inanç eksilmesin, silinmesin diye... İyiliğin ebedîsi olmak istedim. Kötülüğün gölgesinin bile bulaşmadığı bir duruşum olsun istedim. Tebessümü iyiliğe borç bildim, hep güldüm. Ama bilemedim ki tebessüm ettiğim her kötülük yüzümde derin bir çukur bırakıyormuş. Güçlü görüneceğim diye gülüşlerim yorulmuş… Bilemedim. En zor zamanlarda kendi elimi kendim tuttum. Her düştüğümde, omzuma iki elimle dokunup beni yine ben kaldırdım. Gözyaşımı hep sessizce kendim sildim. Kimsesizliği metanet saydım, yalnızlığı kaderim. Şimdi huzurundayım. Ne bir iddiam var, ne savunmam. İsmet sıfatına nâil değilim Allah’ım. Günahım var elbet. Aciz bir kulum, yanıldım, düştüm. Ama kötülüğe hep direndim. Yenildim belki, ama kötülüğe değil. Dayanmaya yenildim, tek başıma her yükü taşımaya yenildim. Ama şimdi kimseyi incitmemiş olmanın sessiz huzuruyla kapındayım. O sessiz huzurun hatırına Sana yalvarıyorum: tut elimden, bırakma beni. Ben güçlü olmaktan yoruldum. Derdim ayakta kalmak değil, kapında kalmak. Al gücümü benden, bana dayanmayı değil, Sana yakarmayı öğret. Ben artık Seninle olmak istiyorum. Beni huzurundan geri bırakma Allah’ım. Her şeyimi azalt, secdelerimi artır. Sübhâne Rabbiyel A‘lâ’larımı çoğalt. Kalbimi, nefesimi senin zikrinle doldur. Huzuruna, bitmek bilmeyen bir yakarışla beni kabul buyur. Her acımda Sana varmak için, her daim Sübhâne Rabbiyel A‘lâ diye çırpınan bir kul eyle beni. Âmin. Merdümgiriz