Anlatamıyorum...
Göğsümde demirden bir kafes var.
Dar geliyor bugün bana dünya.
Aldığım her nefes biraz daha sıkışıyor içimde.
Bir hüzün çökmüş omuzlarıma,
sanki bütün yollarımı,
bütün yarınlarımı kapatmış.
Çaresizliğin en koyu gelgitlerinde
bir yaprak gibi savuruyor beni.
Kelime arıyorum, bulamıyorum.
Kimse duymuyor,
kimse bilmiyor içimde kopan fırtınayı.
Sebepsiz yaşlar doluyor gözlerime.
Bir sebebi var mı, gerçekten bilmiyorum.
Sustukça çoğalanlar mı taşıyor gözlerimden,
yoksa geçtiğim harlı imtihanların ağırlığıyla mı süzülüyor bu yaşlar?
Bilmiyorum... İnanın, artık hiçbir şeyi bilmiyorum.
Göğsümde demirden bir kafes var.
Kapısı ardına kadar açık ama kanatlarımın mecali yok.
Çıkamıyorum içinden.
Nefesim kesiliyor.
Ve ben bir yara dağlayıcısı olarak
Kimsenin görmediği,
Kimsenin bilmediği bu kafeste
dağlayarak yaralarımı büyütüyorum sessizce...
Merdümgiriz