Yıkıldı göğsümün sarsılmaz sandığım o sarayı,
Zaman bile kapatamaz artık bu derin yarayı.
Sen ardına bakmadan çekip giderken uzaklara,
Adım adım ittin beni bu karanlık tuzaklara.
Bu karanlık tuzaklarda tükendi her bir umudum,
Sen giderken ben içimdeki o son ışığı yuttum.
Geriye sadece savrulan bu sessiz enkaz kaldı,
O çocuksu sevinçlerimi ellerin benden aldı.
Bir gecede karardı o en parlak yarınlar,
Üstüme yıkıldı bir bir o aşılmaz duvarlar.
Altında can çekişir beslediğim umutlar,
Koptu kıyamet bende, çöktü bütün duygular.
Ruhum daralır ama sitem etmem artık bu bitişe,
Aklım ermedi zaten bu vicdansız gidişe.
Söndü o büyük yangın, nihayet kapandı bu devran,
Bana miras kalan, bir ömür sürecek bu hicran.