@eksik susmalar

yükselen ve aşağlanan rüzgarın ve bulutun nemine, neyime dolaştıysa dilinin saçakları kirpiğinden fazlasını bilmeme imkan yokken, savrulan gölgelerinin arasında kaldım. dökülen sözlerindir solumdan ve her yanımdan pulpul diye not aldı cebinde taşıdığı küçük defterine ve kalkıp oturduğu kayalardan kıyıdan ve adalardan çevirip gözlerini martıların uçtuğu yöne doğru hareket etti. hareket. kırılan diz. kemik bir ses. hareket... ilerleme duygusunun ne doğuracağı. şimdiye kadar ne var etmişse benzerleri işte... ağaçlar ve orman ulumalarının arasından geçerken alınına vuran yaprak çokda önemli değildi böyle soyunur dedi sonbahar yere sereserpe. bir yere yetişme duygusu olmayınca kaygı, eli cebinde bir beden olarak gölgesine takılıyor, biliyordu bastığı yer, ayaklarının altında kalandı eski bir gözün küllerini tanıdık yüzlere savuracağı bir zamana kadar.. seni hissetmek bir çiçeğe su vermeye benziyor. olmaz deme... milyon parçaya bölünür taş ve kırılır rüzgar kim bilir tabelaların ters istikametine gideriz bir gün.. yoksunluğunda senden avm'de annesinin elini bırakmış çocuk sendromu şimdi içim.. içimin sıyrılışı dudaklarımdan dudaklarına ki hep bir neden olur öpmek için bir yarayı.. öpüşünce rahatlar mı çok hisliliğimizin son raddesi. biraz yazmak az birazda, azmak gibi -ıslak- yüreğinde bir yokuşu eğer gibi yere... sereserpe hırçın bir eğilme gibi önünde.. (...)